Een dagje offline

Vrijdag 3 mei

“Ik word gek van m’n mobiel. Ik zou hem eens een dag niet moeten aanraken, gewoon 24 uur, wat een heerlijke uitdaging zou dat zijn”, aldus vriendin Annelies. Ik vond het meteen een goed idee. “Zullen we dat samen doen?” vroeg ik haar. Het was echter moeilijk om een ‘geschikte’ dag te vinden.

Gisteren had ik toevallig al een halfslachtige poging gedaan, light versie. Op het moment dat ik ’s ochtends WhatsApp opende, had ik er opeens geen zin in. Ik zet het lekker uit vandaag, dacht ik. Alleen internet, niet mijn hele telefoon. Maar ik had een vriendin nog gevraagd of ze die dag iets wilde doen, ik had de belastingdienst gebeld en moest daarover nog iets doorgeven aan een vriend, een collega belde me ’s middags dus ik wilde controleren of hij me eerst had geappt, en zo waren er nog een aantal dingen die ik wilde communiceren. Toen ik aan het hardlopen was, had ik veel in mijn hoofd zitten. Gedachten als ‘oh, straks wil ik dit vragen aan X, dat zeggen tegen Y, …’. ’s Middags heb ik daarom toch mijn internet aangezet.

Een dag zonder telefoon moet dus wel een beetje gepland worden. Het moet een dag zijn waarop je niets verwacht van anderen. Je kunt prima afspraken hebben die dag, maar je kunt geen vage of optionele afspraken hebben.access-adult-blur-261628

Zaterdag 4 mei

Ik ben op het moment vijf dingen tegelijk aan het plannen en het lukt allemaal niet. Zo ook het plannen van een telefoonloze dag. Ik word gek van het plannen. Het is 00.44 uur ’s nachts. “Misschien ga ik toch wel vandaag een dagje offline”, app ik Annelies. “Ja, ik ga kijken hoe ver ik kom. Dus, als je me nodig hebt, bel maar. OK, doei!” Ik schakel mijn WiFi en mobiele gegevens uit en ga slapen. Ik heb verder niemand verteld over mijn dagje offline.

Vaak is het eerste wat ik ’s ochtends doe toch wel op mijn telefoon kijken. Nu gaat dat niet. Ik sta op, trek mijn hardloopkleren aan en een kwartiertje nadat ik mijn ogen opende, ben ik al aan het rennen. Ik heb mijn internet dus uitgeschakeld, maar ik ben wel bereikbaar. Telefonisch, niet via internet. Na het hardlopen gaat de tijd langzaam, ik verveel me lichtelijk. Ik merk gelijk dat mijn telefoon veel tijd opslokt. Nu besteed ik mijn tijd aan lezen en een beetje op mijn laptop zitten. Ik ben blij als ik naar mijn werk mag.

Via een app op mijn telefoon ben ik Spaans aan het leren, ik houd dit dagelijks bij. Vandaag moet ik overslaan, want de app werkt op internet. Ik kan niet in mijn rooster kijken met wie ik vandaag werk, wat tot een kleine miscommunicatie leidt als ik een collega bel met wie ik dacht samen te werken, maar die vrij blijkt te zijn. Na een tijdje valt er een rust over me heen. Dit telefoonloze brengt me in een bepaalde gemoedstoestand; ik voel me relaxed, ik focus op wat belangrijk is, ik ben echt aanwezig. Tegen de avond is de verleiding om internet op mijn telefoon aan te zetten groot. Ik houd me echter in. In plaats daarvan praat ik met collega’s. Ik moet toegeven dat ik in gedachten toch veel met mijn telefoon bezig ben. Het veroorzaakt dus ook een bepaalde onrust.

Om 00.00 uur ’s nachts ben ik weer op het station in Utrecht, twintig minuten later lig ik in bed. Normaal duurt dit proces twee keer zo lang, puur doordat ik nog op WhatsApp zit te kletsen. Facebook en andere sociale media mis ik helemaal niet vandaag, WhatsApp des te meer. Ik overweeg nog even om mijn internet nu aan te zetten, het is immers bijna 24 uur dat ik het uit heb gezet, maar ik ben juist ook benieuwd wat het doet met mijn slaap nu ik relatief weinig prikkels heb gehad en nu ik al een tijdje niet naar een scherm heb gekeken. Daarnaast kan ik op deze manier makkelijk nog 8 uur aan die 24 uur vastplakken.

Zondag 5 mei

Acht uur werd het niet. Ik ben al vroeg wakker en denk gelijk aan mijn telefoon. Dat gevoel dat ik vroeger had als we op vakantie gingen, als ik jarig was of als we net een nieuw huisdier hadden. Die kriebels waardoor je niet kan wachten om de dag te beginnen. Ik pak mijn telefoon (die na 24 uur niet aan de lader nog 92% batterij heeft) en zet internet aan, zo’n dertig uur nadat ik het heb uitgezet. 64 berichten in tien discussies op WhatsApp. Valt me mee. Mijn kriebels zijn gelijk weg, ik heb helemaal geen zin om alles te lezen. Ik heb wat berichtjes van mama, die zich zorgen maakte en vroeg waar ik was, van een vriendin die wilde weten hoe laat we vandaag afspreken (oeps), van een vriend die me in feite de hele dag door berichtjes heeft gestuurd en die zich rond 18.30 uur begint af te vragen wat ik aan het doen ben, die om 21 uur vraagt of ik nog leef en om 00.30 uur ’s nachts nog eens zijn zorgen uit. Dan zijn er nog wat berichten van verschillende vriendinnen en zo’n zes appjes in twee groepsapps.

Ik voel me schuldig. Schuldig dat mama zich ongerust heeft gemaakt om mij, schuldig omdat die vriendin nu haar plannen voor vandaag niet verder kon uitwerken, schuldig omdat ik zomaar een dag niet van me laat horen. Aan de andere kant vind ik het belachelijk dat je altijd maar gelijk moet reageren. Juist dat ik dit niet vooraf had aangekondigd was onderdeel van de test, je moet immers toch prima een dagje kunnen missen?

Het beviel me wel. Ik ervoer veel meer rust, ik had tijd over, ik focuste op belangrijke dingen, ik had niet constant de drang om op mijn mobiel te kijken, ik leefde meer in het moment. Ik merk dat ik veel wil delen en vertellen, alles wat ik meemaak praktisch, terwijl dat echt onzin is. Toch was er ook een bepaalde soort onrust, mijn telefoon zat wel telkens in mijn gedachten. Wellicht wordt dat minder als ik dit vaker doe, een dag zonder mobiel.

Gerelateerd: In de macht van mijn telefoon

Advertenties

Een gedachte over “Een dagje offline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s