Cape Tribulation en vertrek

17 januari

Er staat weer een tour op de planning, de laatste van mijn reis. Ik ga naar Cape Tribulation, het oudste tropische regenwoud ter wereld. Zo’n 100 kilometer boven Cairns ligt het. Het bijzondere is dat het regenwoud hier direct overgaat in de zee. Paradijselijke plaatjes levert het op; een strook intens groen, inclusief palmbomen, op maar een paar meter van de branding. Het strand zelf had alleen wel wat witter gekund. Ik merk dat ik gewend ben geraakt aan de parelwitte stranden van Fraser Island en de Whitsundays. De zee is ook niet zo aanlokkelijk. Nu ik in het noorden ben is er, naast kwallengevaar, ook krokodillengevaar.davsdr

We maken een wandeling door het regenwoud. Hier spot onze gids Sydney (of Syd, Brian, Matt, dad, je mag hem noemen hoe je wilt als het maar geen Syndey/Cindy is) de Red-bellied Black snake, nummer 22 in de lijst van meest gevaarlijke slangen ter wereld. Er is nog een dier dat ik op mijn een na laatste dag nog even van mijn ‘in het wild gezien’-lijstje kan afvinken: de krokodil. We maken een tochtje over een zoutwaterrivier, dwars door de jungle. Eerst spotten we een kleintje, ongeveer armlengte, van plusminus twee jaar oud. Een stuk verderop zien we van grote afstand een grotere krokodil op het zand liggen in de zon. De gids vertelt dat ze daar al de hele dag rondhangt, maar telkens wegschiet als hij dichterbij komt. Krokodillen schijnen best schuw te zijn. Degene die je ziet, daar hoef je niet bang voor te zijn. Degene die je niet ziet, zijn het gevaarlijkst. Er is er weleens een in de boot gesprongen, vertelt Syd tussen neus en lippen door. We komen steeds dichterbij en de krokodil blijft liggen. We hebben geluk, blijkbaar is ze het zat na een hele dag het water in vluchten. Dit exemplaar is ook nog relatief klein en jong. Krokodillen groeien oneindig door en zouden tot wel 8 meter lang kunnen worden. digdigsdrsdrburst

De beste stop van de dag vind ik het zoetwaterriviertje waar we kunnen zwemmen. Midden in het groen, super helder water en precies daar waar de zonnestralen door de bomen prikken hangt een ‘schommel’. Ik klim als eerste de boom in om als een aapje aan de stok te hangen en het water in te slingeren. Wat een heerlijke plek. Op dit soort momenten (en eigenlijk gedurende mijn hele reis) ben ik slecht in foto’s maken. Ik moet het doen met de foto’s van de gids en dat zijn niet de beste foto’s.Screenshot_20190117-221407 (2)Screenshot_20190117-221510

We zitten ook veel in de auto vandaag. Via de telefoon van Syd mochten we zelf een afspeellijst opstellen. Daar horen we echter niet veel van omdat onze gids constant informatie over ons heen stort. Op een gegeven moment ben ik er wel klaar mee. Als de muziek wel op staat, draait hij net zoveel aan de volumeknop als hij praat. Constant wordt het volume veranderd. Elke gids heeft zo zijn gewoontes, en dat heeft ook wel weer wat.IMG_20190117_115320

Zo gaan de dagen in Cairns toch nog snel. Ik voel me inmiddels prima in het hostel. Nog één volle dag morgen voor ik zaterdag vertrek. Ik wil nog helemaal niet weg. Het scheelt dat ik niet gelijk naar Nederland ga. Eerst nog een weekje Thailand om het af te leren en vooral om mijn zusje daar op te zoeken. Natuurlijk ben ik in mijn hoofd wel bezig met het vertrek, ik leef er naartoe en ben dus ook aan het aftellen, maar ik kijk er absoluut niet naar uit. Dit nomadenleventje bevalt me wel; constant op een nieuwe plek zijn, nieuwe mensen ontmoeten. Natuurlijk zijn er ook dingen waar ik naar uitkijk. Mijn kleding wassen bijvoorbeeld, een fijne douche, niet met minstens drie vreemden in een kamer slapen. Maar ik weet ook dat ik na drie dagen Nederland waarschijnlijk alweer terug wil.IMG_20190117_133531

18 januari

De keren dat ik heb hardgelopen in Australië zijn tot nog toe op één hand te tellen. Ik begin het te missen. Ik trek vandaag dus weer de hardloopschoenen, alias wandelschoenen, aan om naar de botanische tuinen te rennen. Nog best een uitdaging, want er zijn amper voetpaden, waardoor ik de helft van de tijd op de weg moet lopen. Eenmaal in de tuinen komt het wederom met bakken uit de hemel. Ik ben er inmiddels aan gewend. Eigenlijk is het ook wel prima, want door al die regen is het niet zo verschrikkelijk heet. IMG_20190118_111733.jpg

De rest van de dag staat in het teken van inpakken, nog even een handwasje doen, plannen maken voor Thailand en souvenirs kopen. De grootste uitdagingen: mijn was op tijd droog zien te krijgen, alles in mijn backpack proppen (tijdens het reizen heb ik schoenen en vesten aan de buitenkant vastgebonden, maar dat kan niet in het vliegtuig) en souvenirs kopen. Vooral dat laatste kost me veel moeite. Ik heb nu al zo vaak een rondje gelopen over de overdekte Night Market dat een vrouw me op een gegeven moment vraagt waar ik toch naar op zoek ben. Nou, iets heel kleins vooral, want mijn backpack kan nu al niet dicht. En iets wat niet al te onzinnig is.

Weet je wat het is met souvenirs? Er wordt van je verwacht dat je niet met lege handen thuiskomt, daardoor moet je haast wel iets kopen, maar meestal zijn het van die dingen die al snel ergens achterin de kast liggen te verstoffen. Onderzetters bijvoorbeeld, die hebben ze thuis al lang en die worden echt niet vervangen door een goedkoop exemplaar met de Australische vlag erop. Daarbij, wat heb je aan een theedoek met een kangoeroe erop als je die laatste zelf niet hebt gezien? Een souvenir is leuk omdat het een herinnering is, maar de mensen thuis hebben geen herinnering aan Australië, dus is een souvenir onzin. Ik sta alweer voor de deur van mijn hostel, maar draai me weer om, terug naar de Night Market, en ik forceer mezelf toch wat tastbare herinneringen mee te nemen.

IMG_20190118_165757.jpg

Hostelkeuken

De wekker gaat om vijf uur morgenochtend. Ik ga laat slapen, maar zodra ik mijn ogen sluit voel ik me zo onrustig dat slapen er niet echt in zit.

19 januari

Voor de laatste keer zo stil mogelijk rommelen in het donker, proberend de anderen niet wakker te maken. Een uurtje later zit ik in het shuttlebusje naar het vliegveld. Ik voel er weinig bij. Ik wil nog niet weg uit Australië, maar tegelijkertijd vind ik het helemaal niet erg om Cairns te verlaten. Ik denk ook dat het tijd is om te gaan. Ik merk dat ik vol zit met ervaringen en op ben van het reizen. Ik zie de schoonheid van het land niet meer goed, ik ben aan de prachtige natuur gewend geraakt. Verder heb ik geen zin meer om dingen te regelen en uit te zoeken, ik ben ‘uitgereisd’.dav

Op het vliegveld gaat alles erg soepel en snel. Waarschijnlijk mede doordat het vliegtuig zo goed als leeg is. Van de acht stoelen in mijn rij, zijn er maar twee bezet. Voor ik het weet heb ik mijn laatste blik op Australië geworpen en vliegen we boven zee.

Advertenties

3 gedachtes over “Cape Tribulation en vertrek

  1. Pingback: Bangkok | Jardloopster

  2. Pingback: Terugblik: backpacken in Australië | Jardloopster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s