Mission Beach

11 januari

Ik zit in de bus naar Mission Beach, de op een na laatste stop. Ik doe een uurtje mijn ogen dicht en zodra ik ze weer open is de omgeving helemaal anders. Super groen en veel bomen, waar het eerder vooral grasvlaktes waren. Het ziet er plots tropisch uit. En ik zie overal veel water, ik geloof dat het enorm heeft geregend. Het is hier regenseizoen. Ik ben nu ook zo ver naar het noorden dat er weer een nieuw gevaar is; krokodillen. Onderweg zie ik langs de stranden al waarschuwingsborden.

Even over de buschauffeur, want sjonge, wat een zeur. Ik knoop mijn schoenen altijd aan de buitenkant van mijn backpack, omdat het anders niet past, maar van deze meneer mocht dat niet. Bij elke stoel vind je usb-aansluitingen, ik zit helemaal voor in de bus en zodra de zon ondergaat dekt hij mijn lader af met tape, want “the blue light shines into my eyes”. Even later vraagt hij of ik de helderheid van mijn scherm lager wil zetten, omdat het anders reflecteert in zijn voorruit. Ik gehoorzaam maar gedwee.

dav

Roadtrip

Na 3,5 uur ben ik er. De mensen in Mission Beach zijn super vriendelijk. Ik ben nog geen tien meter verwijderd van de bus en iemand vraagt me al waar ik verblijf om me daarna de weg te wijzen. (Het hostel is slechts honderd meter verderop.) En een paar meter verder weer iemand die me vraagt “are you staying at Absolute?”. Als ik bevestigend antwoord gaat hij door “oh that’s a nice place! It’s just over there!” Na het inchecken loop ik een rondje loop door het plaatsje (dorp wil ik het niet noemen) en mensen roepen al van tientallen meters afstand “good day” naar me.

De receptioniste liep met me mee naar mijn kamer, maar in de meidenkamer was alleen nog een top bunk vrij, op tien centimeter afstand van de airco. Ze biedt me een andere kamer aan. Ik kom terecht in een kamer met alleen mannen en het is top. Ze zijn erg geïnteresseerd. Ik heb met allemaal al een leuk gesprek gehad. Gewoon het standaard gesprek, “hoe lang ben je hier?”, “wat zijn je plannen?”, “reis je van zuid naar noord of andersom?” en “wat ga je morgen doen?” Het blijkt dat twee van de jongens morgen precies gaan doen wat ik ook wilde doen. Het is alleen een beetje moeilijk om daar te komen, want ik zit nogal in the middle of nowhere hier. Zij hebben een auto gehuurd en ze vragen mij mee. Ik vind het helemaal leuk, ben hier nog geen uur en nu al leuk contact.

12 januari

dig

Leuke weggetjes deel één

 

Er is eigenlijk weinig te doen in Mission Beach. Ik heb anderen gevraagd waar ik nog heen moet voor Cairns, en iedereen was enthousiast over Mission Beach, maar ik snap er niets van. Gelukkig heb ik Charlie en Kieran, mijn kamergenoten. We huren met zijn drieën een auto en gaan naar de hoogste waterval van Australië; Wallaman Falls. De weg is avontuurlijk te noemen, met kuddes koeien die de weg blokkeren en een omhoog meanderend bergweggetje. Eenmaal boven gekomen met de auto, wandelen we via een ander paadje weer naar beneden, naar het laagste punt van de waterval. Dit pad is nog avontuurlijker, aangezien de regen al zorgt voor miniwatervalletjes op onze route en voor glijpartijen. Daarnaast zijn er allerlei spannende planten langs de route, Charlie vertelt me onder andere over de ‘wait-a-while-plant’, die zijn naam dankt aan het feit dat je niet zomaar verder kunt lopen als de stekels zich in je huid of kleding of haar hebben vastgegrepen. De mannen gedragen zich als ware gentlemans, de een voor me en de ander achter me helpen ze me over boomstammen en gladde stenen en ze verkennen de route als die wel erg begroeid en misschien onbegaanbaar wordt. Niet dat ik het nodig heb, zij zijn nog voorzichtiger dan ik. Ik stamp gewoon door plassen heen, daar waar zij proberen om natte voeten te ontwijken. Op de terugweg raak ik met mijn haar echter verstrikt in een wait-a-while. En warempel, ik zit echt goed vast. Zonder hulp kan ik mezelf niet meer loskrijgen. Eenmaal bij het laagste punt kunnen we niet eens dicht bij de waterval komen. Door alle regen komt er zoveel water naar beneden dat we vanaf honderd meter afstand al doorweekt raken. Zelfs een foto maken is een uitdaging; het scherm van mijn telefoon reageert amper door de nattigheid.
sdrbtf

Omdat we bij de waterval niet konden zwemmen gaan we dit ergens anders nog even proberen. Ook op de weg naar deze rivier komen we weer wat obstakels tegen, zoals de rivier zelf die óver de weg stroomt. Een paaltje ernaast geeft de diepte aan. Kieran wil er gewoon zo hard mogelijk doorheen rijden, Charlie twijfelt. Ik ben uitgestapt om de diepte te beoordelen, zij zijn aan het googelen tot hoe diep je door water kunt rijden. Na een kwartier de risico’s te hebben overwogen besluiten we het niet te doen. En dat is maar goed ook. Zodra we door het water wandelen komt het bijna tot onze knieën en de stroming is behoorlijk sterk. In het riviertje zwemmen is heerlijk. De jongens proberen me tevergeefs te leren hoe je steentjes keilt.

dav

Leuke weggetjes deel twee

dav

Vlak nadat we terug zijn vraagt Charlie of ik mee ga hardlopen. Samen lopen we naar het strand om daar de schoenen uit te trekken en 10 kilometer op blote voeten over het strand te rennen terwijl de zon ondergaat. Een prachtige afsluiting van een heerlijke dag.

Morgen ga ik verder naar mijn laatste bestemming. Mission Beach was een korte stop en in het plaatsje zelf was niet veel te doen. Weer zijn het de mensen die het toch tot een succes hebben gemaakt.

Advertenties

2 gedachtes over “Mission Beach

  1. Pingback: Terugblik: backpacken in Australië | Jardloopster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s