Het Sydney allemaal mee

11 december

Na een vlucht, een treinritje en een stukje lopen, kom ik om 20 uur aan in mijn hostel in Sydney. En wow, ik voel me overweldigd door deze stad. Ik ga gelijk boodschappen doen om te kunnen koken, maar ik loop als een kip zonder kop door de extreem drukke supermarkt. Ik loop hier echter wel mooi in mijn eentje in Sydney, en dat vind ik best heel gaaf.

12 december

Ik heb in acht nachten op zeven verschillende plekken geslapen. Het is wat, dit backpackersleven. Het gaat allemaal zo snel, ik heb geen tijd om alle indrukken te verwerken. Het hostel biedt gratis ontbijt aan. Dat is wel vaker zo, maar vaak zijn het alleen een paar pannenkoekjes. Hier is de keuze (en de hoeveelheid) echter wat groter, met cornflakes, toast, jam, pindakaas en natuurlijk een potje vegemite.

Ik begin maar weer met een gratis walking tour door de stad. Een goede zet, want het helpt me om wat meer overzicht te krijgen. Nu ik een beetje door heb hoe de stad in elkaar zit en het Opera House, de Harbour Bridge en nog veel meer highlights heb gezien, voelt het niet meer zo overweldigend.

’s Middags neem ik de bus naar Bondi Beach, een erg bekend strand hier. En dan kom je op het mooiste strand van Sydney, begint het te regenen… Ik heb een tijdje naar de surfers gekeken, in de wetenschap dat ik dat over een paar dagen zelf ook ga doen. Daarna begin ik aan de “coastal walk” richting Coogee Beach. Zo’n 6,5 kilometer langs kliffen, mooie uitzichtpunten en stranden. Ik heb weer genoeg stappen gezet vandaag.

Als je in Sydney bent, moet je eigenlijk wel een dagje naar de Blue Mountains. Ik had weinig zin om alleen te gaan, dus vroeg ik in de Australië-groep op Facebook wie er zin had om mee te gaan. Onder andere Jeroen reageerde. ’s Avonds doen we een drankje in de stad om te beoordelen of we een hele dag met elkaar kunnen doorkomen. Conclusie: ja.

13 december

De volgende ochtend gaat de wekker vroeg (wat niet eens echt nodig was, aangezien er op straat zoveel lawaai is dat ik al twee ochtenden om 5 uur wakker word). We hebben namelijk nog een aanzienlijke reis van drie uur voor de boeg. We gaan de grand canyon-hike lopen, deze begint bij een uitzichtpunt, waar je prachtig zicht hebt op de uitgestrekte Blue Mountains. Het gebergte heet zo omdat de eucalyptusbomen een blauwe gloed zouden uitstralen, en die blauwe gloed zie ik ook daadwerkelijk. Ik geniet intens van de hike; ik heb goed gezelschap en de omgeving is werkelijk prachtig. Ik vind deze Blue Mountains nog mooier dan de natuur op Tasmanië.

Het is weer veel klimmen en traplopen, met trillende benen als gevolg. Toch weten wij de hike in anderhalf uur te volbrengen, daar waar er drie tot vier uur voor stond. Jammer eigenlijk, ik had nog wel wat meer tijd in deze omgeving willen doorbrengen. Het geeft ons echter wel genoeg tijd om de bus te pakken naar Echo Point. Vanaf dit punt heb je uitzicht op The Three Sisters, een rotsformatie en bovenal toeristische trekpleister. Zodra wij er komen is het echter verdacht rustig. Eenmaal op het platform blijkt waarom; de drie rotsen zijn volledig verstopt achter een dikke witte massa.

Gelukkig trokken de wolken na een tijdje weg. Het heeft ook wel weer wat op deze manier, dat je wat geduld moet hebben voor je uitzicht. Als ik na een lange dag terugkom in het hostel heb ik geluk; er wordt voor me gekookt. Gratis barbecue op de rooftop, woehoe!

The Three Sisters

14 december

Ik heb eigenlijk wel behoefte aan een dagje niets doen. Ik ben al twee weken lang elke dag druk en ik merk dat het een beetje op begint te raken. Een dagje rustig aan doen was dus het plan, maar toen besloot ik de hardloopschoenen aan te trekken en ruim drie uur later en zo’n zestien kilometer verder kwam ik pas weer terug bij het hostel. Tot zover rustig aan doen. Een indruk van mijn rondje; langs het Opera House, over de Harbour Bridge en weer terug.

Je ziet heel veel Aziaten in de stad. Als ik één daarvan vraag om een foto van me te maken, wil ze daarna ook met mij op de foto. Ben je nota bene in Sydney, vorm je zelf de toeristische attractie. Het leuke aan hardlopend een stad verkennen is dat je je een beetje een local voelt. En er blijkbaar toch ook zo uitziet. Als een stel mij de weg vraagt, weet ik het ze nog te vertellen ook.

15 december

Ik vertrek weer uit Sydney. Helaas wel pas om 23.30 uur, en dat terwijl ik om 10 uur al moet uitchecken. Ik heb nog een lange dakloze dag voor de boeg. De eerste uurtjes kom ik prima door. Ik besluit uit mijn comfortzone te stappen en naar het museum te gaan. Ik voel me in eerste instantie redelijk ongemakkelijk in de Art Gallery of New South Wales. In elke zaal zit natuurlijk iemand die de boel in de gaten houdt, en ik voel me erg bekeken. Ze zien vast gelijk dat ik hier helemaal geen verstand van heb en dat ik hier niet op mijn plek ben. Na een tijdje krijg ik echter de slag te pakken en kan ik het loslaten. Hallo, hoe vaak zien ze nou iemand van in de twintig alleen door de zalen lopen en ogenschijnlijk geïnteresseerd de bordjes lezen? Ze zijn vast blij met me.

Hierna struin ik wat door de botanische tuinen waar ik neerstrijk voor een picknick. Het is heerlijk weer! Een vaak gehoorde uitspraak hier is “if you don’t like the weather, wait five minutes”. Nou, even later regent het. Ik duik weer een ander museum in. Nu ik toch ervaringsdeskundige ben kan ik het Museum of Contemporary Art vast ook aan.

Als ik er klaar mee ben regent het nog steeds, wat maakt dat ik de wandeltour waar ik om 18.00 uur aan mee wilde doen oversla en weer naar mijn hostel vlucht. Ik moet nog zo’n vijf uur zien door te komen en het wachten duurt lang. Voor het eerst sinds mijn tijd hier dat ik me verveel. En ik ben moe, maar ik kan pas in de bus slapen. Ondertussen is het zaterdagavond en wordt de feeststemming in de gemeenschappelijke ruimte steeds groter, het volume van de muziek steeds hoger. Ik vlucht naar het halletje beneden. Ik heb alle tijd om me zorgen te maken; heb ik wel de goede bustijden in mijn hoofd? Wat als ik de bus niet kan vinden? Ik maak mezelf helemaal gek. Het feest is nu ook verplaatst naar de hal. Ik pak mijn backpack en ga er, ruim op tijd, vandoor.

Toch kom ik in tijdnood, want help, ik kan de bus niet vinden! Ik heb het busbedrijf al gebeld; niet bereikbaar buiten kantoortijd. De loketten zijn ook niet bemand. Ik begin in paniek te raken. De vertrektijd komt steeds dichterbij en ik ben het hele station al drie keer door geweest. Vijf minuten later vind ik de bus, gelukkig! Eindelijk slapen.

Ik ben blij om weg te gaan. Ik had Sydney wel gezien. Het regende veel, ik had geen leuke contacten in het hostel, voelde me een beetje alleen. Er is nogal wat rivaliteit tussen Sydney en Melbourne. Voor nu gaat mijn voorkeur zeker uit naar de laatste.

Advertenties

4 gedachtes over “Het Sydney allemaal mee

  1. Pingback: Terugblik: backpacken in Australië | Jardloopster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s