“Gewoon de woorden laten komen”

Ik houd ervan als boeken gaan over schrijven, schrijvers, het schrijven van boeken. Het mooie is dat dat in opvallend veel boeken die ik lees het geval is. Iets met graag over je hobby schrijven? Het inspireert mij om ook te gaan schrijven. Zomaar een stukje omdat ik me verveel of omdat ik inspiratie heb. Een dagboekfragment, een blogpost, een boek.

Ik zou eens alle tips over schrijven die ik in boeken tegenkom moeten noteren. “Gewoon de woorden laten komen”, bijvoorbeeld, uit Extreem luid & ongelooflijk dichtbij. Maar ja, eigenlijk zijn mijn woorden nu al op. Tot zover mijn boek.IMG_20180509_162045.jpg

Dat boek is stiekem een droom van me. Probleem is dat ik er verder totaal geen beeld van heb. Waar gaat het over? Wat voor iemand is mijn hoofdpersoon? Hoe eindigt het? Blanco. En dan komen de woorden dus niet vanzelf.

Als ik schrijf, schrijf ik over mezelf. Schrijven is mijn uitlaatklep, de manier waarop ik alles kwijt kan wat ik wil, zelf even in de spotlight kan staan. Dat laatste vind ik in een sociale context niet fijn. Onbewust breng ik mezelf in gezelschap daardoor al snel in de positie van luisteraar. Vind ik prima. Als ik praat over mezelf, raffel ik het af. Toch heb ook ik de behoefte om me te uiten. Op papier.

Ben ik inmiddels misschien zo vertrouwd met dat papier dat gezelschap niet meer voldoet? Probeer ik te praten zoals ik schrijf? Wat natuurlijk niet kan, want er is interactie. Ik raak de draad kwijt, verlies me in wat er gezegd wordt en vergeet wat ik zelf wilde zeggen. Luisteren dan maar weer.

Soms vind ik echter iemand met wie ik kan praten alsof ik schrijf. Die niet dwars tegen mijn gedachtestroom ingaat met allerlei vragen, maar juist meevaart, de stroming versnelt. Bij wie ik precies kan zeggen wat ik kwijt wil, op de manier waarop ik het kwijt wil. Alsof de luisteraar het papier is, mijn lippen een pen.

“Gewoon de woorden laten komen”, ja ja. Ik heb het net geprobeerd, maar het werkt toch niet helemaal. In het boek van Jonathan Safran Foer schreef iemand op deze manier duizenden kantjes vol, maar hoe zorg je dan voor samenhang? Als je de woorden gewoon laat komen, zonder vooraf te weten waar het eindigt, resulteert dat (bij mij) in een onsamenhangend stuk. Een stuk waarin ik toch ook de draad kwijtraak. Is dat zo erg? In een gesprek niet, maar als het zwart op wit staat leest zoiets niet lekker. Maar op papier mag je dan wel weer het onmogelijke doen, iemand duizend pagina’s laten schrijven alsof het niets is.

Voor nu blijf ik gewoon doorgaan met af en toe een klein stukje schrijven, over mezelf, als ik daar behoefte aan heb. Dat boek laat nog maar even op zich wachten. Misschien, ooit, als ik genoeg heb geschreven over schrijven, genoeg fantasie heb, genoeg tips tot me heb genomen.

Op naar het volgende boek dan maar. Lezen, welteverstaan.

Advertenties

Een gedachte over ““Gewoon de woorden laten komen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s