Raceverslag – Koning van Spanje Trail

Trailrunning: off-road hardlopen; door de natuur en over smalle paadjes (trails), waarbij natuurlijke hindernissen zoals heuvels/bergen, rotsen en beekjes worden bedwongen.

Vorig jaar las ik een verslag van iemand die een trailrun had gelopen in Oostenrijk, het leek me zelf ook gelijk super leuk om te doen. In januari ontdekte ik bij toeval de Koning van Spanje Trail, een trail in Limburg. Met 350 hoogtemeters verspreid over 16 km dacht ik dat deze wel mee zou vallen qua heftigheid.

Ik vroeg mijn loopmaatje Jorrit mee, die zich gelijk impulsief wilde inschrijven. Ik wees hem erop dat dit wel anders is dan gewoon hardlopen, dat ‘echte’ trailrunners een hele uitrusting hebben; van rugzakje met slangetje voor water tot trailschoenen en zelfs loopstokken. Een week later schreven we ons toch in. Nog tijd genoeg om na te denken over onze kleding, de loop is namelijk pas op 5 mei.

IMG_20180505_152743

Gisteren dus. We hadden allemaal mooie voornemens wat betreft training: bruggentraining, veel trappetjes op rennen, trainen op de Holterberg, de Utrechtse heuvelrug… Alles om maar die hoogtemeters te maken en te trainen op onverharde ondergrond.

Daar kwam echter niet veel van terecht. 21 april vroeg ik Jorrit of hij het nog zag zitten. ‘Nauwelijks’ was de reactie, maar wij geven niet op. 28 april knalden we er toch nog even een soort van trailtraining uit, op de Utrechtse Heuvelrug. Na vijf minuutjes kriskras, omhoog en omlaag door het bos was ik al uitgeput. Hoe ga ik dit volgende week 16 km lang volhouden!?

De laatste weken heb ik er nog gedaan wat ik kon. Dat hield in; mijn bovenbenen trainen, na elk rondje hardlopen alle trappen van mijn flat op sprinten en ook tijdens het hardlopen ben ik elke trap die ik tegenkwam minstens twee keer op gelopen. Toch voelde ik me er vrijdag, zacht uitgedrukt, niet klaar voor. Als ik me niet samen met iemand anders had ingeschreven, was ik niet gegaan. Wat heb ik me nou toch weer op de hals gehaald? En waarom heb ik me ook alweer ingeschreven voor een hardloopwedstrijd in Zuid-Limburg?

Zaterdagochtend: om 4:55 uur ging mijn wekker, om 5:45 werd ik wakker, een kwartier later moest ik de deur uit. Het is me nog gelukt ook. Om 10:30 ging het startsignaal in Gulpen. Ik had er inmiddels zin in. Ik voelde me niet geïntimideerd door de lopers om me heen. Ik kan dit wel!

En mán, ik heb genoten. Heuveltje op, heuveltje af, met uitzicht op het glooiende landschap. Het was prachtig. We liepen naast de koeien, dwars door weilanden en bloemenveldjes. Ik wist niet dat dit ook Nederland was. ‘Goh, als dit het is, wordt het een makkie!’ dacht ik na 5 km. De klimmetjes waren niet zo erg als ik had verwacht, de obstakels waren amper aanwezig. Een beetje crossen door de bossen, ik vond het leuk. Totdat er een echt steile helling in zicht kwam. Ik rende door, kleine pasjes, hup omhoog. Ik haalde iedereen in en vond het heerlijk. Heb de hele helling rennend af kunnen leggen. Daarna volgden er echter nog een stuk of twee van dit soort intense heuvels; kort en steil of juist een flauwe maar lange helling. Hoewel ik het zeker heb geprobeerd, kon ik die toch niet helemaal rennend afleggen. Was OK, want iedereen liep op een gegeven moment en aangezien het pad zo smal was, kon ik niet anders dan ook wandelen.

Heuvel op deed ik dus het liefst rennend, om vervolgens bij de daling de remmen los te gooien. Ook hier haalde ik er telkens velen in. Waarom sprinten jullie niet allemaal? Je hoeft je alleen maar te laten vallen. Aan de kant, loop me niet in de weg! Juist dit inhalen bij het dalen onderscheidde me echter als amateur, want nadat ik een duo had ingehaald hoorde ik ze achter me praten over de juiste techniek van het afdalen; zigzaggend zodat je benen de klap opvangen en niet je onderrug. En ja, na een kilometer of tien begon ik mijn rug inderdaad wel te voelen. Beginnersfoutje.

IMG_20180506_103400

Na een trail in Limburg eet je… vlaai!

Ik had het wel zwaar. Als ik het echt zwaar krijg geneer ik me niet om dat te uiten met een zucht of kreun. Afremmen vind ik echter wel gênant. Dit leverde me het volgende commentaar op, van iemand die ik inhaalde: ‘even steunen maar wel gas erop, ga zo door!’ Ik houd hier zo van, hardlopers onder elkaar. De laatste helling, met nog twee kilometer te gaan, kon ik bijvoorbeeld niet anders dan overgaan op wandelpas. Onmiddellijk zei iemand die achter me liep tegen me: ‘je kan toch nog wel dribbelen?’, dus daar ging ik weer, rennend de heuvel op.

De laatste kilometer liep er niemand voor of achter me. De laatste kilometer staat er altijd veel publiek. Resultaat: ik werd persoonlijk aangemoedigd. Ze keken me aan, applaudisseerden, stelden me gerust, ‘na deze bocht is het alleen nog maar naar beneden’, ‘je bent er bijna!’ Heerlijk vond ik het. Natuurlijk gooide ik er nog even een eindsprint tegenaan. Volgens de officiële registratie heb ik 1:48:05 uur over die 16 km gedaan, volgens mijn eigen registratie liep ik 16,7 km, waar ik 1:46:50 uur over deed. Ik ben erg tevreden! En ik heb bovenal genoten. Ik ben niet bezig geweest met de afstand, heb de kilometers niet afgeteld. De tijd vloog voorbij. Crossen door de bossen, ik houd er wel van.

Advertenties

Een gedachte over “Raceverslag – Koning van Spanje Trail

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s