De marathon van Parijs

Zo. Dat was marathon nummer twee. Ik weet niet waar ik moet beginnen, dat komt wellicht ook doordat ik niet bijster veel te vertellen heb. Laat ik beginnen met:
ik ben blij!

De marathon verliep heel soepel. Ik vind het bijna ongelooflijk hoe goed het ging. En ik ben trots op mezelf, want ik heb niet gewandeld. Alles gerend!!!
Nu een wat overzichtelijker verslag.

Zaterdag 7 april

startnr.jpgmuurnamen.jpg

expo.jpgZaterdag heb ik mijn startnummer opgehaald. Net zoals in Rotterdam stond ook hier een muur met daarop alle namen van de deelnemers. Waar het ophalen van het startnummer zo snel ging, ging de zoektocht naar mijn naam iets minder soepel. Na een rondje over de enorme expo zijn we Parijs ingegaan. Zonder plan, behalve dan om niet al te veel te lopen. Stop één: de Eiffeltoren. Ik ben er al vier keer eerder mee op de foto geweest, maar het blijft toch bijzonder. Stop twee: een klein stukje lopen langs de Seine. Stappen: teveel. Ik besloot dat het verstandiger zou zijn om rechtsomkeert te maken. Even rust. Samen met mijn boek installeerde ik me op het gras van de Jardins du Trocadéro. Goed boek, zonnetje, uitzicht op de Eiffeltoren; ik vermaak me wel. eiffeltoren

Een uur later begaf ik me richting de metro om het start- en finishgebied rondom de Arc de Triomphe nog even te verkennen. Op een rijtje DIXI’s na was daar nog niet veel te zien, dus ging ik naar het appartement. Eenmaal daar had ik weinig rust. Ook in mijn hoofd maakte ik me druk, want ik voelde me best moe, had misschien toch wat teveel gedaan die dag. Ik had overal pijntjes; in mijn scheen, in mijn kuit, maar ik overtuigde mezelf ervan dat dat in mijn hoofd zat.pasta.jpg

’s Avonds gingen we uiteten. Voor mij op het menu: veel koolhydraten, weinig vezels en vet, geen pittig eten en geen gekke kruiden. Het werd pasta met kip. Zou ik normaal nooit kiezen. De rest zat allemaal aan de alcohol en had het enorm gezellig. Ik had moeite om gezellig te doen, had hele andere dingen aan mijn hoofd. Toen ik geïrriteerd werd was het tijd om naar huis te gaan. De planning werd nog eens doorgenomen en om 23:00 uur viel ik in slaap. Na een dag waarin ik toch nog zo’n 17.000 stappen heb gezet. Oeps.

Zondag 8 aprilpannenkoeken

Jour J! Om 6:40 uur ging mijn wekker. Die ochtend voelde ik me rustig, de nacht was daarentegen onrustig. Ik ben elk uur wel even wakker geweest, maar dat is OK. Net als vorig jaar bestond mijn ontbijt uit pannenkoeken met jam. Een uur later ging ik de deur uit, in het gezelschap van mijn vader die me bijstond voor mentale support. We kwamen uit de metro, liepen de trap op, belandden op de Champs-Élysées en bam; emotie. Ik knipperde mijn vochtige ogen snel weg, want we begaven ons ook gelijk in een enorme drukte. Voetje voor voetje richting de DIXI’s. Hier stond een enorme rij en ik vond het verschrikkelijk. Wilde alweer weglopen, was bang dat ik eigenlijk helemaal niet moest, dat het de zenuwen waren. Ik begon me ook zorgen te maken over de tijd, het is 9:10 uur, we staan hier al 25 minuten en het startvak sluit om 9:30, help. Uiteindelijk kwam het allemaal precies uit. Vlak voor het startvak trok ik mijn trui uit en hielp mijn vader me met het opspelden van het startnummer. Oké, klaar voor!startmarathon

Kilometer 1-10

Die veertig minuten in het startvak gingen zo voorbij, zonder zenuwen of onzekerheden. Rond 9:55 ging ik uiteindelijk over de startlijn. Ik kon gelijk lekker rennen, niemand liep me voor de voeten. Dit is de hele marathon zo gebleven. Zo’n 55.000 deelnemers en zelden iemand die je in de weg loopt. Goede organisatie! Al na 1,5 km zag ik mijn vader weer en 200 meter verderop stond hij er opnieuw. Rond de 3 kilometer zou ik mijn moeder en zusje zien, maar ik heb ze niet gespot. Het eerste fotomoment was ook al geweest. Eens op mijn horloge kijken; goh, 4 kilometer! Ik heb al 10% gehad, en het voelde als 4 seconden. Let’s go!startvak.jpg

De zon scheen vol in mijn gezicht, het was warm, maar ik heb er geen last van gehad. Elke 5 kilometer was er een waterpost en elke keer heb ik een flesje water gepakt. Om te drinken, om mijn kleef mond (van de gelletjes) mee schoon te maken, om over mijn schouders en hoofd te gieten. Er werden ook bananen en sinaasappels uitgedeeld, de schillen hiervan belandden op het asfalt wat nogal voor geglibber zorgde. Toch wist ik telkens behoorlijk soepel mijn flesje water te bemachtigen, zonder tegen mensen op te botsen, zonder te wandelen. Best een prestatie, want velen gaan juist op dit stuk wandelen om rustig te kunnen eten en drinken. Ik niet! En daardoor voelde ik me telkens extra sterk. Nog meer motivatie om niet te gaan wandelen.

Kilometer 11-19

We liepen het Bois de Vincennes in. Best een saai stuk, het is meer een stadspark dan een bos. We liepen over een brede asfaltweg, nog steeds vol in de zon. Bij kilometer 12 was ik druk met van alles; kauwen op een gelletje, niet vallen over de bananenschillen, mijn flesje water opendraaien, het Château de Vincennes bewonderen… Maar gelukkig niet te druk om de grote gele vlag van mijn supporters te missen.vincennes.jpg

Het is ongelooflijk hoeveel lopers er meededen. Als je heuvel afliep en uitzicht had op het stuk parcours voor je zag het zwart van de mensen. Bizar genoeg merk je in de paar meters om je heen helemaal niet dat het zo druk is, ik had alle ruimte.

Achter me hoorde ik Nederlanders praten. Ik sloot me bij hen aan om even te kletsen. Tien minuutjes later vond ik het tempo toch te langzaam, dus ging ik alleen verder

Kilometer 19-27

Na het Bois de Vincennes volgde een redelijk saai stukje. Bij de 21 kilometer heb ik mijn oortjes ingedaan en mijn afspeellijst op willekeurig afspelen gezet. De Seine kwam in zicht en toen was het genieten geblazen. Zicht op de Nôtre-Dame, het stromende water links van me, een uitzinnig publiek rechts van me, boven me de stralende zon en onder me het asfalt dat nog steeds voortraasde.

De eerste helft verliep bijna exact volgens plan; ik deed er 2:12:03 uur over en mijn tempo was precies de geplande 6:09 min/km. Nu moest ik versnellen. De eerste vijf kilometer ging dat redelijk, hoewel ik het beoogde tempo van 5:55 min/km niet haalde. Van kilometer 20 tot 25 liep ik uiteindelijk mijn snelste vijf kilometer van de wedstrijd, ik deed hier 30:36 minuten over. Daarna zakte het tempo in.marathon.jpg

We liepen gedurende 1 à 2 kilometer door een verkeerstunnel. De zon is weg, het is donker, geen publiek maar wel tien keer zoveel lawaai. De lopers joelden, schreeuwden, veroorzaakten echo’s. Een bizarre gewaarwording. Niet in de minste plaats omdat de tunnel was gedecoreerd met griezelige foto’s. Het gps van mijn horloge viel weg, ik had geen idee meer had hoe hard ik liep. Geen controle. In eerste instantie vond ik dat lastig, maar ik gaf me eraan over en liep door met het verstand op nul. ‘Hell done’ lazen we aan het einde van de tunnel.

Kilometer 27-34

We passeerden de Eiffeltoren. Parijs! Ik loop in Parijs!toureiffel.jpg

Een klein moment van besef. Verder is de marathon voorbijgevlogen. Als een droom. Het is wonderlijk dat ik me ook van dit deel weinig herinner. Normaal kom je rond de 30 kilometer de man met de hamer tegen, heb je het rond dit punt het zwaarst. Je hebt 30 kilometer gehad en denkt dat je er al bijna bent, maar met nog 12 kilometer te gaan is de eindstreep nog best ver. Ik heb deze mentale strijd helemaal niet zo ervaren. Misschien heeft mijn mentale spelletje toch geholpen, in mijn hoofd was ik net over de helft, net begonnen aan ronde vier van de zes. Dit stuk liep ook nog eens veel omhoog, weer weinig last van gehad. Langs het parcours stonden regelmatig heel gespierde brandweermannen, de verkoeling uit hun brandslang zorgde voor rillingen over mijn rug en verbaasde kreten van de kou, en dat was meer dan welkom.

Kilometer 34-40

We gingen weer het ‘bos’ in, het Bois de Boulogne ditmaal. Ik zat nog steeds heerlijk in mijn eigen wereld. Mijn afspeellijst stond op ‘willekeurig’, en hoewel er best wel nummers tussen staan waar ik niet altijd blij van word, was de mix dit keer perfect. Van langzame nummers om mijn focus te vinden, tot vrolijke liedjes waarbij ik zin kreeg om te dansen. Heb ik gewoon gedaan ook. Ik loop een marathon in Parijs en ik ben blij.

Ik had het ook heus wel zwaar. Dit waren mijn langzaamste kilometers. Kilometer 35 tot 40 liep ik in 33:55 minuten. Ik bleef me echter focussen op die groene lijn op de weg. Niet slalommen, laat je niet afleiden, focus. Ik zat compleet in mijn eigen wereld. Misschien zonde, ik kreeg namelijk weinig mee van wat er om me heen gebeurde, van het publiek, van andere lopers. Ik denk echter dat juist de focus op mezelf op dat moment het best was. Vorig jaar was dit het punt waarop ik mijn telefoon erbij pakte om berichtjes naar ouders en vrienden te sturen, dit jaar niet. Ik rende door, voelde me redelijk sterk, haalde mensen in, voelde me nog sterker. Maar toch; uitroepen, zuchten, kreten van vermoeidheid. Ik geneerde me niet, ik had immers het gevoel dat ik daar alleen liep.

Finishfinish.jpg

De laatste kilometers heb ik niet echt versneld. De finish was namelijk nog niet in zicht, we liepen nog in het bos en daardoor voelde het alsof we nog een heel stuk moesten. Toen was hij daar plots, de finish. Zonder al te veel moeite trok ik nog een sprintje. Volgens mijn horloge heb ik 42,93 km gelopen en hier deed ik 4:28:46 uur over.

Viereneenhalf uur aan een stuk gerend, zonder naar de wc te moeten, zonder pijntjes, zonder last van vermoeide benen, zonder irritaties, schurende kleding, dorst, honger… Het ging goed! Ik ben heel erg tevreden met hoe het ging. Ik heb niet elke kilometer zien passeren, niet afgeteld. Sterker nog, ik vond het haast jammer dat het voorbij was. Ik wil nog een keer! marathonparijs.jpg

Ik heb 15:23 min. van mijn tijd van vorig jaar afgelopen, daarmee heb ik in Parijs niet mijn ‘doel’ van 4:15 uur gehaald. Dat was echter een ambitieus doel. Waar het om gaat is dat ik heerlijk gelopen heb. En ik ben bovenal trots dat ik niet heb gewandeld.

Ik vind het lastig om mijn emoties te uiten over deze marathon. Ik ben het allemaal alweer een beetje kwijt, op de een of andere manier. Het is zo’n grote gebeurtenis, te groot om te verwerken. Blij, laat ik het daar op houden. Ik ben blij.

Advertenties

5 gedachtes over “De marathon van Parijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s