Constant contact

 “Being alive is essentially a very lonely proposition. You have to mostly carry your pack alone. Nobody gets as much help as they need.” (The Affair, s. 2 afl. 3)

We leven in een wereld waarin we constant contact hebben met anderen. Een wereld die ons honderden mogelijkheden biedt om contact te maken. WhatsApp, Facebook, bellen, spraakberichten, videobellen… Elke dag doen we het, met meerdere mensen. En als je je toch eenzaam voelt, dan ga je gewoon even kletsen met je Tinder match.

Het is duidelijk wat bovenstaande voorbeelden gemeen hebben; het speelt zich allemaal online af, of in ieder geval, het contact dat het oplevert is geen écht contact. Eén van de definities van contact is ‘elkaar aanraken’. In die zin zijn bovenstaande vormen van contact dus helemaal geen contact. Dat is de paradox van het huidige sociale leven. Nooit eerder had de mens op één dag zoveel contact met zoveel anderen, maar ik denk dat de mens ook nooit eerder zo alleen op de wereld was, zo in zijn eigen wereld leefde.

Al dit contact geeft prikkels. We horen zoveel blije verhalen, problemen, ervaringen. Tegelijkertijd delen we ons eigen verhaal met vrienden, familie, kennissen (en onbekenden). Die prikkels, worden het er niet teveel? Zoveel dat we de neiging krijgen om ons terug te trekken in onze eigen wereld en ons af te sluiten voor anderen?

Deze kwestie heeft raakvlaken met een artikel dat ik eerder schreef, want in hoeverre begrijpen we elkaar nou echt? Een ander zal je misschien nooit helemaal begrijpen, maar diegene heeft ook dingen die jij niet begrijpt. Verwachten dat iemand alles van je begrijpt is een ideaalbeeld. Een ‘fout’ in zekere zin, want die iemand kan niet aan je verwachting voldoen, waardoor er teleurstelling ontstaat, wat weer resulteert in meer afstand, afsluiting en onbegrip.

In leven zijn is eigenlijk een eenzame taak. Je moet meestal je eigen lasten dragen. Niemand krijgt hierbij zoveel hulp als hij eigenlijk nodig heeft. Je kunt delen, communiceren, contact maken zoveel je wilt, maar hoe meer je dit doet, op hoe meer onbegrip je zult stuiten en hoe eenzamer je je voelt.

Daarom is het idealere ideaal misschien om juist alles bij jezelf te houden. Zelf juiste beslissingen nemen, je zelfverzekerd voelen, sterk zijn. Zelf onjuiste beslissingen nemen, van je fouten leren en er sterker uitkomen. Hoeveel contact je ook hebt of maakt, uiteindelijk ben je zelf degene die jou het best begrijpt, op wie je altijd kan vertrouwen, degene die altijd bij je blijft.

Ik ben zelf heel besluiteloos. Voordat ik een knoop doorhak praat ik erover met iedereen die maar wil luisteren. Ik deel mijn gedachtes met zoveel mogelijk mensen, ik vraag advies. Hierbij kom ik vaak tot de ontdekking dat ik me niet helemaal kan vinden in de mening van anderen. Ik moet toch echt zelf beslissen. En ja, op bepaalde momenten kan dat best eenzaam zijn, maar als je er uiteindelijk sterker uitkomt, blij bent met jezelf, zul je zien dat je het prima redt in je eentje. Dat ‘in je eentje’ voelt dan misschien nog wel minder eenzaam dan eindeloos overleggen en tot de conclusie komen dat niemand de situatie precies ziet zoals jij hem ziet.

Alleen dan, als je op dat punt bent aangekomen waarop je beseft dat je het prima alleen redt, zul je in staat zijn om het verhaal van anderen aan te horen en je er ook daadwerkelijk voor open te stellen, te begrijpen, waardoor ook de ander zich minder eenzaam voelt.

Weer een paradox: eerst moet je voor jezelf kiezen, jezelf helpen, voordat je hetzelfde voor een ander kan doen. Eerst een heel egoïstische daad, voordat je in staat bent om dat egoïsme van je af te werpen. Precies hetzelfde geldt voor contact: kiest eerst de eenzaamheid, voordat je in staat bent om contact te maken. Je conclusie zal wellicht zijn dat het fijner is om iets met één persoon te delen dan met die honderden volgens op social media. Het tweede werkt naar mijn mening averechts. Dat eerste, dat is écht contact en de juiste remedie tegen eenzaamheid.

Om af te sluiten nog een laatste paradox, namelijk het feit dat ik deze blogpost deel met miljoenen potentiële lezers, in plaats van het ter sprake te brengen in een één op één gesprek. Neemt niet weg dat ik dankbaar ben dat je dit leest, want wellicht begrijp je me na dit gelezen te hebben wel beter.

Het stukje over ‘in leven zijn is een eenzame taak’ heb ik overgenomen uit de serie The Affair. Het fragment ging over eenzaamheid en het feit dat de verwachting dat iemand anders jou volledig kan begrijpen een ideaalbeeld is. De ironie is dat ik toen ik dat stukje hoorde dacht ‘ja, wat herkenbaar, er is iemand die deze ‘last’ van mij begrijpt’. Dat zette me aan het denken. Het was inmiddels half twee ’s nachts. Ik besloot mijn gedachten neer te pennen. Eerst maakte ik contact met mezelf, mijn eigen gedachten. Et voilà, het resultaat, dat ik nu deel met de hele wereld.

Advertenties

Een gedachte over “Constant contact

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s