Hé jij, die marathon is volgende week al!

Nog een week tot de marathon. Een week Jard. Acht dagen, 190 uur. Dringt het wel tot je door? Besef je wel hoe groot dit voor je was en hoe dat in contrast staat met hoe onverschillig je er nu over denkt? Dit is iets wat je leuk vindt, waarvoor je enorm gemotiveerd zou moeten zijn. En wat doe jij? Je klungelt maar wat aan. Het schiet heus wel elke dag even door je hoofd: oh kak, die marathon komt nu wel heel dichtbij. Je ernaar gedragen? Ho maar. Misschien komt het doordat het woord ‘marathon’ betekenisloos lijkt te zijn geworden door het vele gebruik. ‘Over x dagen ga ik 42195 meter rennen’ is dan ook een gedachte die vaak passeert met het doel om jezelf wakker te schudden. Zelfs die vijf cijfertjes lijken hun werk echter niet te doen. Ik neem daarom nu de verantwoordelijkheid op me om je tot de orde te roepen.

Het weekend twee weken voor de marathon zit je eigenlijk al in de taperperiode. Niet omdat dit volgens je schema is, maar omdat dat op een bepaalde manier goed voelt. Of omdat je het ergens in een artikeltje hebt gelezen. Toch begin je je op zaterdagavond zorgen te maken. Je vraagt je af of je wel genoeg hebt gedaan, of het niet beter is om toch nog een lange afstand te lopen dit weekend. Dit is een teken van slordige voorbereiding. Kies of voor het één, of voor het ander. En als je eenmaal gekozen hebt, blijf je bij je keuze. Niet weer veranderen en iets anders gaan doen. Je bent ‘all over the place’, er is geen samenhang. Op deze manier heeft niets nut. Desondanks ren je die zondag 23km. Je was het niet van plan, en toch ga je. Want ‘het voelde goed’. Op zich is dat wel een goed punt hoor, alleen doen wat goed voelt. De training voelt op die manier heel ongedwongen en ook erg relaxed. Maar als het feit dat het relaxed voelt je zorgen baart, schiet je aan je doel voorbij. Het is dan júist het ontspannen gevoel dat zorgt voor stress.

De laatste twee weken voor de marathon besluit je dan ook om je toch nog even aan een schema te houden (daar ga je weer, ‘all over the place’). Op woensdag 8 keer 2 minuten interval, vrijdag 45 minuten duurloop tempo 2, zondag 50 minuten herstelloop. De laatste week doe je nog een herstelloop van 40 minuten, en de dag voor de marathon een rustig rondje van 2 à 3 kilometer. Je komt erachter dat het eigenlijk toch wel fijn is om je aan zo’n schema te houden. Zoals altijd bedenk je je: waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Een gedachte die je veel te vaak hebt, en die altijd wordt gevolgd door: de volgende keer begin ik eerder.

Je bent best streng voor jezelf, je hebt discipline, je hebt een doel waarvan je de voorbereiding misschien nog wel leuker vindt dan het doel zelf, en toch… Wat is er sterker dan al deze dingen? Ik denk dat je er eigenlijk niet goed tegen kunt als iemand je vertelt wat je moet doen. Ook al ben jij zelf die ‘iemand’. Hier wordt het ingewikkeld, want we hebben te maken met allerlei tegenstrijdigheden. Je plant graag, maar je hebt moeite om je aan een planning te houden. Je hebt discipline, maar eigenlijk alleen als het jou uitkomt (dan is het overigens geen discipline meer te noemen, weet je). Je wilt graag precies weten wat je moet doen, de voorbereiding tot in perfectie uitwerken, de controle hebben. Het lijkt daarentegen eerder om het idee van controle te gaan, dan om de controle zelf. Je bent een perfectionist, maar als puntje bij paaltje komt heb je ook vrede met ‘goed genoeg’. En vaak kom je er mee weg. Een marathonvoorbereiding is echter een ander verhaal Jard. Daarbij kan je niet op het laatste moment nog een inhaalslag maken. Het zal mij benieuwen hoever je komt…

Ook ik ben nu tegenstrijdig in mijn toespraak. Ik weet dat je op dit moment juist een peptalk nodig hebt. Als je maar vertrouwen hebt, dan kom je er wel. Misschien heb je ook wel gelijk. Per slot van rekening heb je wél twee keer 30km gelopen, je hebt een hele berg informatie tot je genomen, en ik ben te laat met mijn strenge toespraak. Je kunt nu niet meer zoveel veranderen aan je fysieke toestand, maar aan de psychologische is nog wel wat te doen. Die eerste 30km, daar vlieg je doorheen. Vervolgens helpt het publiek je door de volgende zes, tenslotte heb je je doorzettingsvermogen om je naar de finishlijn te brengen. Ook al doe je er vijfenhalf uur over, het gaat om het finishen. Bij wie gaat zo’n eerste marathon nou van een leien dakje? Het gaat niet om de prestatie, het gaat om de ervaring.

Maar bij een volgende marathon begin je wel wat eerder hè?

Advertenties

2 gedachtes over “Hé jij, die marathon is volgende week al!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s