Wat ik nog even kwijt wil over campingwerk

Ik wil niet in clichés vervallen, maar; het is december, ongelooflijk. De zomer lijkt nog maar zo kort geleden. Ik kijk er nog één laatste keer op terug. Ik had namelijk nog wat schrijfsels geproduceerd met betrekking tot dit onderwerp, die ik nog niet eerder heb kunnen publiceren.

Toch ook nog even die Franse eetgewoontes; in Frankrijk eten ze ’s ochtends croissantjes of cornflakes, ’s middags een warme maaltijd zoals wij die (over het algemeen) ’s avonds eten, en ’s avonds, meestal pas rond 8 uur, een wat kleinere warme maaltijd. Tussendoor eten ze weinig tot niets. In Albine moest ik hier erg aan wennen, en ook nu had mijn lichaam wat tijd nodig om zich aan te passen. Als ik de hele middag werk, van 13u tot 19u bijvoorbeeld, overleef ik dat niet zonder iets te eten. Ik voel me flauw en energieloos. Op een dag nam ik dan ook een appel mee naar het werk, maar op het moment dat ik die wilde nuttigen werd me gelijk op onvriendelijke manier gemeld dat ik niet mocht eten op het werk. ’s Avonds at ik vaak erg laat, een paar keer per week moest ik werken tot 9 uur, de receptie afsluiten, en vervolgens nog koken en eten, waardoor ik rond 10 uur pas aan mijn avondeten zat. Gelukkig geldt ook hier dat je overal aan wendt; na verloop van tijd kon ik wonder boven wonder zes uur doorkomen zonder te eten. Zo raakte ik na een paar weken ook gewend aan het staan achter de receptie. Er was maar één stoel, namelijk die van de manager. Wij stonden, de hele werkdag. Best gezond, maar ook erg vermoeiend.

taart.jpg

Jarig op de receptie

 Wat ik zoal kookte? Pannenkoeken. Ik stond erom bekend. Aan het begin was men nog verbaasd, ‘alweer pannenkoeken?’, ‘jazeker’. Op een avond heb ik voor de hele groep pannenkoeken staan bakken. Wat ik ook nog heb gebakken is een cake, voor mijn verjaardag. De eerste in de oven van het restaurant, omdat ik onze gasoven (aan te steken met lucifers), niet vertrouwde. De tweede toch in de gasoven. Ze waren geslaagd, maar zelfs zonder mijn cakes zou er genoeg te snoepen zijn geweest. Collega één veraste me namelijk door een taart met brandende kaarsjes naar de receptie te komen brengen toen ik aan het werk was. Collega’s twee en drie hadden een chocoladecake gekocht, en collega vier was zelf ook jarig en had net als ik wat gebakken. Voor cake zorgen kunnen ze wel, die Fransen, maar het feliciteren gaat niet van harte. Ze geven geen kus, geen hand, en met een beetje pech kijken ze je zelfs niet aan als ze je onverschillig ‘bon anniversaire’ wensen (een paar uitzonderingen daargelaten). Verder zijn het schatten hoor.

Nog iets typisch van deze Fransen hier; ze hebben de finale van het EK niet eens gekeken. Ik snapte er helemaal niets van. Het leek wel alsof het ze oprecht niets kon schelen. Hoe zit dat met hun befaamde patriottisme?

Ik vond mijn werk (over het algemeen) erg leuk, en ook wel uitdagend. Vooral rijden in ‘la voiturette’, het golfkarretje, vond ik geweldig. Crossend over de camping in mijn blauwe campingpolo voelde ik me heel wat. Helaas ontdekte ik dit pas in de laatste week. Op mijn werk zag ik veel dingen die ik wilde verbeteren, waaronder de Nederlandse vertaling van de website. Maar telkens wanneer ik zoiets voorzichtig aankaartte (beginnend met kleine dingen, ik heb een tijd gewacht met de website kwestie), werd het afgewezen. Dat frustreerde me enorm. Je voert je standaard taken uit, maar daarnaast mag je niets doen. Geen ruimte voor verbeteringen, ideeën en ambities. Wat dat betreft was het dus niet uitdagend. Ook is de werkgever-werknemerrelatie erg anders dan ik in Nederland gewend ben. Hier is de grens tussen die twee soms bijna onzichtbaar, maar in Frankrijk is het de baas zelf die onzichtbaar is. Vooral aan het begin zag ik de campingbaas nauwelijks, en als ik hem zag deed hij alsof ik niet bestond, terwijl ik juist toen behoefte had aan wat bevestiging of feedback. Er was dus een enorme afstand tussen hem en mij, wat resulteerde in een soort angst. Ik durfde hem niets te zeggen, laat staan te vragen. Het moment dat ik tijdens een quizavond wel het gesprek aanging, was ik dan ook oprecht verbaasd dat het gewoon een aardige man bleek te zijn.

Op de camping viel de elektriciteit vaak uit. Vooral aan het begin. Klaarmaken voor bed; tandenpoetsen, omkleden en dergelijke, bij kaarslicht klinkt leuk, is het niet. Een kaars geeft verassend weinig licht. En als de accu van je telefoon ook nog leeg is, waardoor je de kaars in het stikdonker moet aansteken, brand je je geheid. Drama compleet. Vervelend voor mij dus, maar ook voor de gasten. Vanzelfsprekend komen ze de volgende dag bij je klagen. Als je hun klacht goed oplost, kan er nog wel eens een complimentje van af. ‘Your English is brilliant by the way’, is er één die is blijven hangen.

Amboise.jpg

Toerist voor een dag; Château d’Amboise

 ‘Buiten werktijd’ is een begrip dat niet bestaat op de camping. Ten eerste ben je altijd op je werkplek. Gasten herkennen je, spreken je buiten werktijd aan om informatie over leuke uitjes in te winnen. Of ze komen bijna je kamer binnenlopen, gewoon uit nieuwsgierigheid. Ook kinderen stonden regelmatig voor onze deur. ‘Sorry, it’s private here’. Toch was ik bijna altijd op de camping te vinden. Op een vrije dag mocht ik van mezelf een ijsje of een pain au raisin halen. Of ik deed mee aan de fitnessactiviteit van de animatie. Waterpolo, aquagym en zwaardvechten à la Game of Thrones sloeg ik echter over. In deze grote fulltimewerkenvakantie heb ik ook nog écht een paar dagen vakantie gehad, namelijk toen de ouders en het zusje bij me kwamen kamperen. Toen kon ik zelf ook eindelijk de toerist uithangen en zien waar ik alle gasten nou over vertelde. Bo bleef nog een paar dagen langer. Met haar heb ik ook wat meer campingactiviteiten uitgetest. Pingpongen en minigolfen bijvoorbeeld. Na een paar nachten heb ik haar naar Tours gebracht in de auto van een collega. In eerste instantie vond ik het spannend, maar toen ik haar eenmaal had afgezet en alleen in die grote stad reed, voelde ik me super zelfstandig, vrij en onafhankelijk in mijn Franse autootje.

Terug in les Pays-Bas dacht ik ‘ik werk liever fulltime op de camping dan dat ik vakantie heb in Nederland’. Het zou daarom logisch zijn om volgend jaar weer te gaan. Toch houdt iets me tegen; wordt het ooit weer zo leuk als dit jaar? Dat kan bijna niet.

Zo. Nu heb ik dit onderwerp wel genoeg uitgemolken. Binnenkort zal ik schrijven over een nieuw spannend onderwerp, waar je ook meerdere artikelen over kunt verwachten. Op naar een nieuw avontuur!

Advertenties

3 gedachtes over “Wat ik nog even kwijt wil over campingwerk

  1. Het lijkt voor mij al weer heel lang geleden. ! we hebben hele gezellige dagen gehad bij jou op de camping ,ook al kon jezelf geen vrij krijgen! Lekker gegeten en gefietst en gehoort hoe voortreffelijk jouw Frans klinkt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s