Dark matter

Spoiler alert! Ik heb mijn best gedaan niet te veel te verklappen, maar ik heb nog nooit een ‘boek review’ geschreven, dus ik ben er nog niet goed in. Toch wilde ik graag vertellen over dit fijne boek.

De eerstvolgende vier alinea’s kun je gewoon lezen, vanaf ‘in eerste instantie deed…’ moet je voor jezelf beslissen of je het boek wilt lezen of niet. Zo ja: niet verder lezen. Zo nee: dan dreigt er natuurlijk geen gevaar. Als je het boek wel wilt lezen, kan je ook beslissen dit artikel helemaal niet te lezen. Ik kan het je namelijk aanraden om helemaal blanco aan het boek te beginnen en er al lezend achter te komen wat schrijver Blake Crouch voor je in petto heeft.

Ik kocht een boek. Een leesboek, voor mezelf. Dat heb ik nog nooit gedaan, maar ik wil graag later, als ik een grotemensenhuis heb, een grote boekenkast tot de nok toe kunnen vullen met mooie boeken, die ik allemaal heb gelezen. Verder heb ik nog geen duidelijk toekomstbeeld hoor, dit is tot nu toe het enige wat ik graag wil bereiken.

Als ik tijd over heb op station Utrecht Centraal, ben ik in de Bruna te vinden, bladerend door romans, thrillers en kookboeken. Even geleden viel mijn oog op een volledig zwart boek; zwarte bladzijdes, zwarte kaft met daarop in zwarte letters de titel Dark matter. Ik werd nieuwsgierig en las de flaptekst. Jason Dessen wordt ontvoerd door een gemaskerde man, en hij komt terecht in een wereld die hij niet kent, hij herkent zijn eigen leven niet. Men denkt dat hij een succesvolle wetenschapper is, in plaats van professor op een school, zijn huis ziet er anders uit, hij heeft geen vrouw en kind meer. Waar is zijn eigen wereld gebleven? Deze samenvatting sprak me erg aan. Ik besloot dat ik maar eens moest beginnen aan het verwezenlijken van mijn toekomstbeeld.

dark-matterVanaf het begin slokte het boek me op. Het verhaal begint heel normaal, een donderdagavond bij de familie Dessen, oftewel gezinsavond. Al snel verlaat Jason het huis, en begint het verhaal zoals je dat op de achterflap kan lezen. Hij wordt ontvoerd, is bang en heeft geen idee wat er met hem gebeurt. Ik vond dat dit gedeelte nogal uitgemolken werd; het was iets te langdradig. Jason heeft natuurlijk geen idee wat er gaande is, maar als lezer weet je het wel ongeveer (door de samenvatting op de achterkant), en dat leest vervelend. Het zou leuker lezen zijn als je nog geen idee hebt van wat er staat te gebeuren, maar ja, wie begint er nou aan een boek zonder enig idee te hebben waar het verhaal over gaat? Eigenlijk zou ik je dus ook moeten afraden om mijn artikel verder te lezen, maar ik ben (verder wel) erg enthousiast over het boek, dus ik schrijf door.

Jason is een wetenschapper, en dat vind ik leuk. Ik vind onderzoek doen zelf verschrikkelijk, maar het is interessant om op deze manier over wetenschappers te lezen; mensen die hun leven wijden aan onderzoek doen. Je komt dus zinnen tegen zoals ‘ik probeerde de kwantum superpositie van een voorwerp dat zichtbaar is voor het menselijk oog te creëren’. Het boek is beschrijvend, dat spreekt mij ook aan. Je kan je een voorstelling maken van de omgeving. Daarnaast staan er af en toe ook mooie metaforen in.  Bijvoorbeeld: ‘Ik probeer mijn laatste concrete herinnering op te roepen. Alleen al de poging geeft me het gevoel dat ik drie meter van de kust verdrink. Er liggen flarden geheugen op het strand en ik kan ze zien, ik kan ze bijna aanraken, maar mijn longen lopen vol met water. Ik kan mijn hoofd niet boven het wateroppervlak houden. Hoe meer ik me inspan om de stukjes in elkaar te passen, hoe meer energie ik verbruik, hoe meer ik met mijn armen zwaai, des te groter wordt mijn paniek.’

Spoiler!

In eerste instantie deed het boek me denken aan een film waar ik erg van heb genoten: Mr. Nobody. De film gaat, net als het boek, over het maken van keuzes en de verschillende kanten die het leven op kan gaan naar aanleiding van die keuzes. In de film gaat de hoofdpersoon terug naar het verleden en zie je twee paden die zijn leven had kunnen volgen. In Dark Matter heeft wetenschapper Jason een kubus uitgevonden waarmee je naar parallelle universums kunt reizen; werelden waarin ieder individu andere keuzes heeft gemaakt, waardoor de wereld er heel anders uitziet. Er bestaat dus een multiversum, omdat iedere keus die we maken een vertakking veroorzaakt die naar een parallelle wereld leidt. Het aantal universums is oneindig, elke wereld is anders. Jason raakt verdwaald in de kubus, en komt terecht in heel uiteenlopende werelden. Een wereld waarin alles in puin ligt, en die puin is bedekt met een centimeters dikke laag as, een hemel die lichtrood getint is, verlaten auto’s, geen geluid, geen mens op straat, gebouwen die omvallen. Een universum dat alleen bestaat uit volslagen duisternis. Geen geur en geen geluid. Een wereld waar het ijskoud is en waar alles is ondergesneeuwd, mensen zijn doodgevroren. Langzamerhand komt Jason erachter hoe de kubus werkt, en vordert hij in zijn zoektocht naar zijn eigen, oorspronkelijke wereld. Hij komt terecht in werelden waar hij zelf aan een tumor is overleden, werelden waarin hij zijn vrouw nooit heeft ontmoet, werelden waarin bijna alles hetzelfde is als in Jasons vertrouwde wereld, op kleine details na; zijn vrouw is zwanger, zijn favoriete café bestaat niet, et cetera.

Een klein puntje waar ik me aan erger: de eerste zin op de achterflap is ‘”Ben je gelukkig met je leven?” Dat zijn de laatste woorden die Jason Desson hoort voordat de gemaskerde ontvoerder hem bewusteloos slaat.’ Ten eerste wordt in het verhaal niet meer over meneer ‘Desson’ maar over meneer ‘Dessen’ gesproken. Beetje slordig. Ten tweede is die ene zin niet de allerlaatste zin die Jason hoort. En ten derde wordt hij niet bewusteloos geslagen. Maar ja, het klinkt natuurlijk wel mysterieus en maakt je nieuwsgierig naar de inhoud.

Al met al heb ik enorm genoten van deze ‘speculatieve thriller’. Je groeit mee met de hoofdpersoon. In eerste instantie vond ik het een sukkeltje, later voelde ik sympathie voor hem. Het boek is soms luchtig en grappig, soms spannend. Het idee van het multiversum wordt goed genoeg uitgelegd, er wordt creatief omgesprongen met het bedenken van verschillende universums. Als lezer wordt je ook aan het denken gezet; wat voor werelden zouden er nog meer kunnen bestaan? Hoe zou mijn leven eruitzien als ik deze keuze niet had gemaakt? Ook het reizen in de kubus is tot in detail uitgewerkt, waardoor het behoorlijk geloofwaardig is. Het is sci-fi, het is een thriller, maar ook de liefde speelt een belangrijke rol. Jason probeert de vrouw waar hij van houdt (zijn vrouw uit zijn oorspronkelijke universum) terug te vinden. Een zoektocht naar liefde.

Ik vloog door het boek heen en had hem veel te snel uit. Dit is precies het soort verhaal waar ik van houd, en helaas zijn er daar niet heel veel van. Als jij er één kent, laat het me dan weten door middel van een reactie hieronder.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s