Het leven als receptioniste, deel twee

We gaan verder midden in het verhaal. Dat is namelijk het punt van een tweede deel. Ik spring weer lekker van de hak op de tak, en neem je mee in een aantal campingverhaaltjes.

img_20160712_121140

Tours

Op de camping heerste het ‘Big Brother is watching you-syndroom’. Overal hingen camera’s en dit kwam elke avond wel een keer ter sprake. Ik was me denk ik bewust van de locatie van een stuk of vijftien camera’s, maar ik weet zeker dat er nog minstens twee keer zoveel camera’s waren waarvan we de locatie niet wisten. De beelden van onder andere het binnenzwembad hielden we achter de receptie in de gaten, dat vormde voor mij dus een drempel om daar te gaan zwemmen. Maar toen ik daar eenmaal overheen was gestapt, bleek dat ik de drempel veel hoger had geschat dan hij daadwerkelijk was. Er volgden dan ook nog verscheidene keren baantjes trekken in ‘la piscine couverte’. Onder andere een keer met Jeanne en een goed Frans gesprek. En in de laatste week met Felix en Seline. We hadden de wekker vroeg gezet, in de hoop op een privé zwembad. Na 50 baantjes hebben we pains au chocolat gehaald die we buiten op een bankje in de opkomende zon hebben opgegeten. Wat een leven.

img_20161111_234658

Crissay-sur-Manse, “Ici on lave son linge sale en famille”

Activiteiten buiten de camping waren lastig. Ik had wat dat betreft weinig mogelijkheden; geen auto, geen fiets, en de benenwagen was nutteloos omdat de camping best een beetje afgelegen lag. Hardlopen voelde dan ook als een uitje. Ik kon een paar keer de fiets  van Remy lenen. Op één van die dagen bezocht ik Crissay-sur-Manse, want als één van de mooiste dorpjes van Frankrijk op ongeveer één uur fietsen afstand ligt, moet je het natuurlijk bezoeken. De foto helemaal bovenaan mijn blog is daar gemaakt. Een andere mogelijkheid was de bus die je naar Tours bracht. Dit heb ik één keer gedaan. In je eentje de toerist uithangen, het beviel me wel. Het scheelde dat ik bijna overal in de stad verbinding kon maken met wifi, en dat ik dus toch constant het thuisfront op de hoogte kon houden.

Op een avond ben ik met de animatiegroep uit eten geweest, een ander zeldzaam uitje. Verdeeld over twee auto’s reden we naar het wokrestaurant. Het was die dag voor ons allemaal een tijd geleden dat we van de camping af waren geweest. Het voelde alsof we op avontuur gingen. Een wereldavontuur. (Het was maar een kwartier rijden.)

img_20161111_233435

Op avontuur

Ook het boodschappen doen was een uitje op zich. Niet alleen omdat ik weinig van de camping af kwam, maar ook omdat het boodschappen doen een dingetje was, gezien het feit dat ik afhankelijk was van autobezitters. Als ik één keer in de twee weken boodschappen kon doen was dat veel. Op een bepaald moment was de nood dan ook zo hoog, dat ik met een Nederlandse campinggast boodschappen ben gaan doen. Dat kan gewoon daar, met een vreemde. Alhoewel; alleen al het feit dat we de Nederlandse nationaliteit deelden maakte in die situatie dat we al heel wat gemeen hadden.

Wat betreft mijn collega’s: zoals het de Fransen betaamt, waren ze aan het begin afstandelijk en onvriendelijk. Terwijl ze wisten wie ik was, liepen ze me voorbij zonder te groeten of me ook maar aan te kijken. Je zou het misschien niet zeggen, maar de gewoontes en leefhouding van de Fransen zijn toch wezenlijk anders. Ze zullen aan het begin dus erg afstandelijk zijn, geen contact zoeken, de kat uit de boom kijken. Na een tijdje, als ze je beter hebben leren kennen, zijn het echter de meest hartelijke mensen die je zult tegenkomen. Hierop was helaas één uitzondering; een bepaalde collega achter de receptie heeft me lange tijd het leven zuur gemaakt. Toen er na een tijdje een nieuwe receptioniste bij kwam werd zij het pispaaltje en was ik verlost. Naast mij was er maar één ander Nederlands personeelslid aanwezig op de camping, en dat vond ik prima. Ik vond het heerlijk om zoveel Frans te spreken. Dat Frans spreken ging ook bijzonder goed. Ik kon best makkelijk met ze kletsen, ook in een groep. Het tempo lag absoluut niet te hoog. Ik kon zelfs grapjes maken!

img_20160816_153246

Tijdens een fietstochtje

Na een tijdje verliep het contact dus een stuk beter. Ook met die ene college, die het vooral leuk vond als ik mijn haar los droeg, en die me bij het afscheid ‘ma chérie’ noemde. Ik weet dat hij me (op het laatst) waardeerde, ik moest me alleen ‘even’ bewijzen.

Elke dag, tot laat in de avond, was het erg gezellig. We hebben vele avonden doorgebracht op het terras van de bar, maar vooral de avondjes in La Cuisine waren favoriet, want daar sprongen de lichten niet om 12 uur ’s nachts uit. Iedereen zit in hetzelfde schuitje, je bent op elkaar aangewezen, en dat creëert een band. Aan de andere kant zit je constant op elkaars lip, werk en privé is één grote brij. Voilà, het recept voor de nodige portie drama. En daar sleep je elkaar dan weer doorheen.

Advertenties

Een gedachte over “Het leven als receptioniste, deel twee

  1. Pingback: Wat ik nog even kwijt wil over campingwerk | Jardloopster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s