Het leven als receptioniste

Ik kijk naar buiten en zie echt herfstweer; het is grijs, de bladeren zijn geel/oranje. Ik kan niet meer zonder mijn sjaal, ik brand winterse geurkaarsen. Toch is de zomer voor mijn gevoel nog niet heel lang geleden. En om die fijne tijd nog wat dichterbij te halen, schrijf ik er nog eens over, onder het genot van kruidnoten en thee. Alleen de regen die op mijn raam tikt mist nog (ik houd toch ook wel van de herfst.)

Door middel van beschrijvingen en wat losse anekdotes, hoop ik dat ik er in slaag om je te laten proeven van mijn leven op een Franse camping. Om zelf weer in de sfeer te komen luister ik naar de ‘campingliedjes’. ‘Trois nuits par semaine’ stond elke avond wel een keer op, en ‘Dark necessities’ hoorde ik minimaal drie keer per dag op OÜI FM.

Het leven als receptioniste.

Begon zwaar, maar alles is veranderd. Ik weet nog hoe het was toen ik aankwam. We werden ontvangen door Hervé, op de Hervé-manier; niet leuk dus. We kregen de sleutel voor mijn kamer, en verder werd ons niets verteld. We moesten het zelf maar uitzoeken. Mijn kamer bevindt zich in het gebouw gelijk naast de receptie, je moet eerst een wenteltrap op, waar het altijd ruikt naar versgebakken baguettes. Dan sta je op de ‘galerij’. Aan de linkerhand bevindt zich de keuken, ook wel La Cuisine. Een heus begrip in onze campingwereld. Rechts kijk je uit op het ‘parc aquatique’ en de bar. Als je helemaal rechtdoor loopt over de galerij, kom je uit bij de pingpongtafels. Nog daarvoor zitten twee vertrekken; links twee kamers voor de jongens, rechts drie kamers voor de meiden. Hiervoor bevinden zich twee echte campingwc’tjes. Als je de deur naar het vertrek opent, sta je gelijk in de badkamer. De badkamer is dus de hal, gevolg: nul privacy. Op die badkamerhal sluiten de drie slaapkamers aan, waaronder die van mij. Ingericht met een wit plastic tuintafeltje en -stoeltje, een bed dat uit elkaar valt, en twee grote inbouwkasten. De keuken is ook van alle basics voorzien. Eigenlijk ziet het er allemaal wel prima uit (zeg ik nu, achteraf), oud, vies en simpel, maar prima. Bij aankomst, na een lange autoreis, schrok ik echter erg van de accommodatie, moest er zelfs een beetje om huilen. Ik zag het totaal niet zitten om hier twee maanden te wonen.

 

img_20160720_213017

Uitzicht op de bar

 

Na ruim twee weken was ik eraan gewend, had ik mijn draai gevonden. Het was alsnog niet top. Aan het begin, toen we nog met zijn tweeën waren, deed mijn huisgenootje nog spontaan de afwas voor me, en hij kocht plantjes om de boel gezellig te maken. Vanaf het moment dat we de keuken met zijn vijven (vier Fransen en ik) deelden, was het constant chaos. Het was vies, de koelkast was veel te klein en er was weinig opbergruimte. Ook is de inventaris behoorlijk oud en gammel en hadden we te weinig servies, 90% stond altijd vies in de gootsteen, te wachten op de volgende persoon die zich opofferde. Kortom; roeien met de riemen die je hebt. Eigenlijk mag ik ook niet zeuren, ik verbleef er immers gratis. En het lag op tien stappen van mijn werkplek, de receptie. Toch wilde ik even een beeld schetsen van hoe ik het in eerste instantie ervoer.

In eerste instantie, want nu snap ik oprecht niet waarom ik er zo van schrok.

De camping zelf is mooi, en groot. Alles is aanwezig, van skatepark tot afhaalrestaurant. Naast twee zwembaden is er ook een groot meer. Ik genoot van mijn vrije tijd. Ik vond het heerlijk om in deze nieuwe omgeving hard te lopen. Mijn doel was om ooit tijdens mijn verblijf op de camping tien rondjes te rennen om het meer. (Eén rondje is 1,7km.) In één van de laatste weken waagde ik een serieuze poging. Ik begon alleen, op een gegeven moment heb ik Félix, één van mijn huisgenootjes, opgehaald om mee te rennen. Het tempo met hem lag echter een beetje hoog, waardoor ik helaas nooit aan de tien rondjes ben gekomen. Zeven was het maximale, en zelfs toen kreeg ik al opmerkingen van campinggasten: ‘ben je nou nog bezig?’ ‘moet je niet werken ofzo?’.

 

img_20160718_214212

Hardlopen net buiten het dorp

 

Ik genoot ook van het zwembad. ’s Ochtends gelijk na het wakker worden zwom ik een x aantal baantjes, om daarna voordat de drukte zou beginnen de hele ochtend in de zon te liggen. Naarmate het seizoen vorderde kwamen er natuurlijk steeds meer gasten, omgekeerd evenredig werd het zwembad steeds minder aantrekkelijk. Het was dan ook pas op de helft van mijn verblijf dat ik me over mijn angst voor de camera’s heen zette om te profiteren van het binnenzwembad, waar het over het algemeen iets rustiger was.

Voor vertrek heb ik mijn laptop volgepompt met series en films, maar daar kwam ik helemaal niet aan toe. Ik zette mijn laptop misschien één keer in de week aan, en dat was een goed teken. Ik was veel te druk met andere dingen.

Over al die andere dingen zal ik nog een blog voltypen, die je binnenkort kunt lezen.

Advertenties

2 gedachtes over “Het leven als receptioniste

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s