Mijn eerste halve marathon, deel twee

Gisteren las je deel één van mijn wedstrijdverslag, vandaag het vervolg.

Laatste ronde

De eerste helft van de laatste ronde ging nog wel. Ik had in vorige rondes mensen langs de kant ontdekt die ik kende, nu ik wist waar ze stonden kon ik van te voren al naar ze zwaaien, wat weer zorgde voor extra support. Het aftellen was daarentegen ook begonnen voor mij. Ik kreeg het zwaar, erg zwaar. Had zin om te gaan wandelen. Maar ik wist dat als ik eenmaal zou beginnen met wandelen, de stap om een tweede keer te gaan wandelen zo zou zijn gemaakt. Dat het daardoor alleen maar zwaarder wordt. Dus ik zette door. Ondertussen moest ik ook nodig naar de wc. Op een lang recht stuk zag ik de stoplichten waar we naar rechts zouden moeten. Ik nam mezelf voor om in ieder geval dit rechte stuk nog te blijven rennen. Check, gehaald! Rechts afslaan. Oh ja, de brug… een flauwe maar redelijke lange helling. Die zou ik ook nog even rennen, want daarna werd ik beloond met een afdaling. (Hardlopen is een psychologisch spel.) Na die afdaling remde ik af, nu zou ik een stukje gaan wandelen. Na twee stappen lopen ging ik echter alweer rennen. Mijn benen voelden gammel, slap, onstabiel als ik liep. Ik was bang dat ik er doorheen zou zakken. Rennen voelde toch beter. Ook moest ik inmiddels zo nodig naar de wc, dat ik bang was dat het er gewoon uit zou lopen als ik niet zou blijven rennen. Ondertussen keek ik om me heen of ik ergens een DIXI zag, of een verscholen plekje waar ik kon plassen, maar helaas. Ik híeld het niet meer. Ik had het echt zwaar op dit moment, zo rond de 18 km. Uiteindelijk moest ik echt even lopen. Ik heb zelfs mijn telefoon gepakt om ‘mijn verhaal’ kwijt te kunnen in de gezinsApp. ‘Kan niet meer’, ‘plas in m’n broek’ appte ik. Daarna ben ik weer gaan rennen.

Waarom ik het zo zwaar had weet ik overigens niet precies. Ik had niet verwacht dat het makkelijk zou zijn, maar dit? Zo diep als vanavond ben ik nog niet eerder gegaan. Ik heb goed getraind, daar kan het niet aan liggen. In mei liep ik een tien mijlwedstrijd in 1 uur en 31 minuten, waarna ik nog wat energie overhad. Ook heb ik in eerdere trainingen 19 en 22 kilometer gelopen, wat me goed afging. Misschien lag het aan het tijdstip; ik ben een ochtendloper, en het startschot ging deze zaterdag pas om 20:15 uur. Misschien lag het toch aan mijn blessure. Of kwam het doordat ik in de twee voorafgaande weken erg weinig had gelopen? Dat ik het zwaar had is in ieder geval een feit.

Terug naar mijn halve marathonervaring: een paar honderd meter verder was er een waterpost. Het is een hele rare gewaarwording om zo nodig te moeten plassen, en tegelijkertijd dorst te hebben. Ik nam een bekertje aan. Dronk het op. En toen weer rennen. Ongeveer anderhalve kilometer voor de finish ging ik weer lopen, ik kon er niets aan doen, het ging vanzelf. De mensen langs de kant moedigden me echter gelijk aan: nog een klein stukje, kom op! Dus ik weer rennen. Zo’n 600 meter voor de finish gebeurde het weer; plotseling was ik aan het wandelen. Een man haalde me in, ‘kom’ zei hij, ‘rennen! De laatste meters!’ dus ik weer rennen. Een kleine sprint zelfs nog. Samen gingen we over de finish.

halve-marathon-zwolle-11-06

Finish

Ik had geen gedachtes, was helemaal leeg. Ik gaf de man een high five, en liet me meenemen door de menigte, alle lopers die net over de finish kwamen. Ik kon bijna niet meer lopen, het was maar goed dat er zoveel mensen om me heen waren. Ik viel om, maar zij hielden me overeind. Ik kreeg mijn welverdiende medaille. Ik moest inmiddels niet meer naar de wc. Na ongeveer 300 meter zo versuft gewandeld te hebben tussen de menigte, pakte ik mijn telefoon om te vragen waar mijn trouwe supporters zich bevonden. Zes gemiste oproepen had ik. En een paar appjes, ‘waar ben je’ en ‘laat even wat van je horen’. Ze maakten zich zorgen na mijn laatste teken van leven waarin ik had aangegeven dat ik niet meer kon. Na wat heen-en-weer ge’app, een telefoontje en een omweg, vonden we elkaar. Ik viel mijn vader in de armen, en ineens moest ik huilen. Ik voelde me niet mezelf. Ik kon niet stilstaan, moest blijven lopen. Ondertussen huilde ik. Ik weet niet waarom. Was het blijdschap? Pijn? Kan je huilen van vermoeidheid? Ik denk dat het alles tegelijk was.

Een paar uur na de finish: we waren thuis, stom genoeg voelde ik me nog niet blij. Ik was leeg. Ik had wat gegeten en wilde gaan douchen. In de badkamer werd ik echter misselijk. Ik moest overgeven (sorry voor de details). Een teken van mijn lichaam dat ik over mijn eigen grenzen ben gegaan? Ik heb in ieder geval alles gegeven tijdens deze halve marathon, ik ben nog nooit zó tot het uiterste gegaan. Vaak heb ik nog wat over na een wedstrijd, vandaag niet. Ik heb afgezien, heb er over nagedacht om de laatste 2 kilometer gewoon te wandelen. Die laatste paar kilometer leken werkelijk waar een eeuwigheid te duren. Ik dacht dat ik een halfuur voor de finish voor het eerst ging lopen, maar als ik nu terugkijk op whats’app zie ik dat ik het appje ‘ik kan niet meer’ om 22:18 uur verstuurde, en het appje ‘finish’ om 22:28 uur. Onvoorstelbaar. Het waren maar tien minuten. Waar het nu om gaat: ik heb het gehaald! Ik ging tot het uiterste, en ik haalde het. De finish van mijn eerste halve marathon. Ook nog in een tijd waar ik best tevreden over ben, namelijk 02:09:41.

Het nare gevoel van die laatste ronde is me vooral bijgebleven, maar al met al was het een hele ervaring. Een leuke ervaring kan ik nu, een paar dagen later, zeggen. Voorlopig heb ik nog niet veel zin om weer te gaan hardlopen, maar over een tijdje wil ik weer. Er volgen zeker meer halve marathons. En misschien, ooit, een hele.

Advertenties

5 gedachtes over “Mijn eerste halve marathon, deel twee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s