‘Thuizen’

Op 6 september had ik behoefte om wat van me af te schrijven, dus dat deed ik. Een kijkje in mijn gedachtenwereld:

Ik ben weer thuis. Voor de tweede keer in korte tijd, na een lange tijd. Dit keer ben ik weer in Utrecht, op mijn kamertje. Het is zo raar. Vertrouwd, maar ook weer niet. Ik heb drie verschillende thuizen. En dat kan niet, want er bestaat helemaal geen meervoud van dat woord.

Bepakt en bezakt zat ik vandaag in de trein richting Utrecht. Net als twee maanden geleden, maar toen had ik drie keer zoveel bij me, voelde me tien keer zo gespannen en de eindbestemming was acht keer zo ver. Eenmaal in Utrecht heb ik eerst een tutoraatbijeenkomst gevolgd, en toen door naar mijn kamer. Bij een bepaalde omgeving horen bepaalde gewoontes. Nu ik hier weer ben staan ze me ineens weer precies bij, en ik pak ze ook zo weer op. Dat is vertrouwd. Aan de andere kant is het ook niet vertrouwd om hier te zijn. Ik heb deze kamer namelijk nog niet zo lang. Het is nog niet helemaal eigen. In tegenstelling tot in Frankrijk, heb ik hier nog niet veel meegemaakt. Ook ligt het merendeel van mijn bezittingen nog ‘thuis’, het ouderlijk huis bedoel ik daarmee.

Ik vond het lastig wat ik allemaal mee moest nemen toen ik weer naar Utrecht ging, want ik had geen idee wat ik hier wel en niet had liggen. Ik kom er nu achter dat ik nog van alles heb, van spinazie tot wasmiddel, van complete outfits tot wattenschijfjes, van dropjes tot nagellak. Na deze inventarisering heb ik de deur naar het balkon opengegooid. Vervolgens heb ik alle stekkers in het stopcontact gedaan om te kijken of mijn laptop nog functioneerde na twee maanden. Daarna heb ik mijn bed afgehaald en gewassen. Mijn koffer moet nog uitgepakt worden, maar voordat ik dat doe ga ik de boel schoonmaken. Dan boodschappen doen en daarna, als ik ben ‘uitgehuisvrouwd’, hoop ik mijn huisgenootjes weer te zien. Bijkletsen is nodig.

Het voelt alsof het weer begin juli is. Alsof de tijd heeft stilgestaan toen ik in Frankrijk was en ik nu verder ga waar ik toen was gebleven. Alsof ik helemaal niet in Frankrijk ben geweest, alsof er niets is veranderd. Jammer, want ik wilde juist vasthouden aan de manier van leven die ik had op de camping. Dat gevoel dat ik daar had, die instelling, die heb ik hier niet. Zoals ik net al schreef, lijkt het wel alsof bepaalde gewoontes bij bepaalde omgevingen horen. Of ligt het aan de mensen die zich in die omgeving bevinden? Of aan de verwachtingspatronen die er misschien helemaal niet zijn, maar die ik voor mezelf heb gecreëerd? Kortom: ik heb gemengde gevoelens. Wat doe je daarmee? Seline (inmiddels ex-collega) raadt me aan om te dansen, maar ik schrijf. Dat is meer mijn ding.

Advertenties

5 gedachtes over “‘Thuizen’

  1. Heb net alle updates van je blog gelezen jard. Echt mooi geschreven! En leuk dat ik er ook in voor kom 🙂 maar ik blijf altijd je collega hoor ( en niet ex-collega, want dat klinkt zo stom haha)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s