Ingeburgerd

Op het moment van schrijven ben ik precies een week thuis. Zeven dagen geleden, rond deze tijd, zat ik in de sprinter richting Raalte. Vandaag heb ik gestofzuigd en ik ben bij de Albert Heijn geweest (beiden voor het eerst sinds twee maanden); ik ben weer helemaal ingeburgerd. Toch wil ik nog even van dit moment gebruik maken om herinneringen op te halen. Om nog even terug te gaan naar Frankrijk, om weg te dromen. Bij dat boodschappen doen kwam ik namelijk een aantal dingen tegen die me aan kleine gebeurtenissen in Frankrijk herinnerden. Feitjes die ik graag nog met je wil delen. Er volgen een aantal anekdotes, een beknopte versie van mijn zomer in La France.

Wat betreft de Albert Heijn; die leek ineens erg klein. De supermarkt waar ik in Frankrijk boodschappen deed, de Intermarché, was voor Franse begrippen klein. Maar in vergelijking met de Albert Heijn hier is hij enorm. Het non-food gedeelte van de Intermarché is even groot als de hele Albert Heijn. Ik zeg dit niet ‘bij wijze van’, het is een feit. Dat boodschappen doen was wel een dingetje op de afgelegen camping. De keren dat ik daadwerkelijk bij de Intermarché ben geweest zijn op één hand te tellen, en dat in bijna twee maanden tijd. Best een kunst. Ik was afhankelijk van anderen, van autobezitters die niet werkten op de momenten dat ik dat ook niet deed. Eén keer ben ik zelfs met een gast van de camping mee geweest naar de supermarkt.

Ook in hetzelfde thema: betalen. Wat gaat het pinnen hier snel! Bij de receptie moesten Nederlandse gasten na het intypen van hun pincode soms 5 seconden of meer wachten voor het pasje weer in de portemonnee gestopt kon worden. En dat is lang, probeer het je maar eens voor te stellen. Het waren dan ook altijd de Nederlanders die hun pasje te vroeg uit het apparaat trokken, waardoor het hele ritueel opnieuw kon beginnen. Verder was er nog iets waar de Nederlanders om bekend stonden; bij het minste of geringste proberen geld terug te krijgen of korting te scoren. Waarop Hervé, de receptie manager, diep zuchtte ‘oh, les Néerlandais’. Het been werd dan ook altijd stijf gehouden. Ook als er gasten kwamen klagen, van plek wilden veranderen of ook maar een ander verzoek hadden, waren het bijna altijd Nederlanders. Typisch…

Vooral in het begin deed ik nog mijn best om klachten op te lossen, iets te verbeteren of mensen te verplaatsen naar een andere plek (wat dus vooral door mijn bescheiden volk werd gevraagd). Maar op een gegeven moment mocht ik dat niet meer doen, omdat de manager de indruk had dat de Nederlandssprekenden speciaal naar mij kwamen om dingen voor elkaar te krijgen. Omdat ik de taal spreek, maar misschien ook wel omdat ik te lief was. Dat laatste heb ik snel afgeleerd, want inderdaad, er wordt gebruik van je gemaakt. Voordat ik op dit punt was aanbeland, heb ik nog wel erg mijn best gedaan om een Nederlandse vrouw te kunnen verplaatsen naar een mobilhome. De volgende dag kreeg ik hiervoor een bedankje in de vorm van een ijstaart. Kijk, zo zijn ‘wij’ dan ook weer.

Wat ook deel uitmaakte van mijn werkzaamheden was dure internetcodes verkopen en vervolgens de klacht dat het niet werkte afhandelen, minigolfclubs en balletjes uitlenen tegen een borg, go-karts en Rosalies verhuren, mensen in- en uitchecken, de weg wijzen, uitleggen waar de supermarkt is, vertellen dat het 6% extra kost om geld bij ons te pinnen, zoveel mogelijk ontwijken om de telefoon op te nemen, barbecues verhuren, ‘l’entretien’ bellen als er weer eens iets gerepareerd moest worden, klachten over vieze wc’s opschrijven in het schrift van de schoonmaaksters, spam uit de mailbox verwijderen, de dierenarts bellen om een afspraak te maken voor de hond van Engelse gasten, het adres van de dichtstbijzijnde Decathlon opzoeken…

Waarbij ik ook mijn vaste teksten had: ‘Une Rosalie, pour une demi-heure ou une heure? C’est quinze euros s’il vous plaît, la caution compris.’ ‘Voilà un petit livre d’accueil, le kit d’accueil, et le programme d’animation. Bon séjour !’ ‘Pour les poneys vous allez à gauche, à la fin à droite et après c’est tout au bout.’ ‘La clé sert également pour la lumière.’ ‘Et pour le petit-déjeuner, qu’est-ce que vous voulez boire ; du café, thé, lait ou chocolat ?’ ‘Le wifi est payant. Cinq euro pour vingt-quatre heures ou vingt-huit euros pour une semaine. … D’accord, quel est votre nom?’ Ja, het werk is afwisselend, soms ook best uitdagend (als er poep in het zwembad ligt bijvoorbeeld), maar het zijn wel altijd dezelfde dingen die terugkomen. Behoorlijk geestdodend.

Ik ben nog lang niet uitverteld, dus er komt een vervolg. Hoewel ik me sterk afvraag of dit voor jou leuk is om te lezen. Zo niet, dan maakt dat ook niet uit, want zoals ik eerder al meldde doe ik het voor mezelf. Toch hoor ik graag of je dit stukje tekst vermakelijk vond.

Advertenties

4 gedachtes over “Ingeburgerd

    • Merci beaucoup! Er staat niet veel bijzonders hoor, maar vooruit:

      Een Rosalie, voor een halfuur of een uur? Dat is 15 euro alstublieft, inclusief de borg.
      Alstublieft, een welkomstboekje, -tasje en het animatieprogramma. Fijne vakantie!
      Voor de poneys gaat u naar links, aan het einde naar rechts en dan is het helemaal aan het eind.
      U heeft de sleutel ook nodig om het licht aan te kunnen doen.
      Wat wilt u drinken bij het ontbijt: koffie, thee, melk of chocolademelk?
      U koopt een code voor de wifi. Het is vijf euro voor 24 uur of 28 euro voor een week. … Goed, wat is uw naam?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s