Thuis

Het is zaterdagochtend 27 augustus, 8:26 uur. Ik ben net wakker geworden in mijn eigen bedje in het ouderlijk huis. Inmiddels is het ongeveer 36 uur geleden dat ik na 53 dagen Frankrijk weer voet zette in Raalte. Voor de rekenwonders: ik heb dus twee nachten thuis geslapen. Nu je op de hoogte bent van alle details, ga ik mijn hart luchten.

Ik vind het helemaal niet leuk om weer thuis te zijn. Ik voel me een beetje triest, verdrietig. Ik vond het niet eens fijn om weer in mijn eigen bed wakker te worden, dat heb ik eigenlijk nog nooit meegemaakt. Na elke vakantie, en ook na de twee andere keren dat ik langere tijd in Frankrijk verbleef, vond ik het altijd fijn om weer terug te zijn. Dit keer is het anders. Heb ik last van heimwee? Na een kort google-rondje kom ik inderdaad symptomen en beschrijvingen tegen die op mij van toepassing zijn. Het wordt veroorzaakt door het plotseling doorbreken van dagelijkse routines: check. Je voelt je naar in de andere omgeving: check. Je voelt een sterk verlangen naar ‘huis’, naar personen en dingen van thuis: check. In gedachten lijkt alles thuis beter te zijn en je kunt bijna niet stoppen met aan je vertrouwde omgeving denken: check check check. Het enige punt is dat het gaat om heimwee hebben naar je ‘thuis’ in Nederland, bij mij is er echter sprake van het tegenovergestelde. In deze context vraag ik me af wat ‘thuis’ eigenlijk betekent. “Te gebruiken voor het middelpunt van iemands huishouding, dierbare relaties en interesses, samen met het comfortabele en tevreden gevoel dat hierbij wordt opgewekt”, is één van de definities die ik vind. Ik ben van mening dat het vooral met gevoel te maken heeft. Ik ben nu toch echt thuis, in een vertrouwde omgeving, met mijn gezin, familie, bekenden, al het vertrouwde in de buurt. Toch verlang ik op dit moment naar de plek waar ik maar tijdelijk ben verbleven, de plek die na verloop van tijd blijkbaar toch als thuis is gaan voelen.

Ik voel me een aansteller als ik dit stukje teruglees. Ik bespeur zelfs een soort schuldgevoel tegenover mijn ouders en zusje, die wel blij zijn dat ik er weer ben. Dus laat ik het van de positieve kant bekijken. Natúúrlijk vind ik het fijn om de mensen die mijn hele leven al het dichtst bij me staan weer te zien en te spreken. Ik geniet van het schone huis, van het feit dat ik niet eerst een mes, bord en glas hoef af te wassen voordat ik kan lunchen. Ik kan weer zorgeloos op blote voeten lopen in huis. Ik heb de vrijheid om weg te gaan, zelfstandig dingen te ondernemen, boodschappen doen bijvoorbeeld. Ik heb op zijn minst 10 planken tot mijn beschikking om al mijn spullen kwijt te kunnen, in plaats van 50cm² aan opbergruimte. En het is heerlijk stil hier, ik val niet meer in slaap met tikkende pingpongballetjes als achtergrondmuziek, ik word niet meer wakker van de zwembadpomp. Ten slotte kijk ik er ook erg naar uit om weer lekker uitgebreid te koken en te bakken. Er zijn zeker weten nog veel meer positieve punten, maar die zie ik op het moment nog even niet, want (herhaling) alles lijkt bij mijn tweede ‘thuis’ nu nog even beter te zijn.

Dan nu nog wat specifieke dingen die ik ervaar nu ik weer op Nederlandse bodem ben. Ik heb de neiging om ‘bonjour’ in plaats van ‘hallo’ te zeggen tegen mensen die ik op straat tegenkom. Ik denk in het Frans, en heb mezelf er dan ook al een paar keer op betrapt dat ik moet zoeken naar het Nederlandse woord. ‘Une situation pénible, hoe vertaal je pénible? Ik weet precies wat het in het Frans betekent, en néerlandais par contre…’. Zomaar een gedachtegang. Verder heb ik ;oeite ;et typen op het qwerty-toetsenbordm ik ben snel gezend gerqqkt qqn het azerty-toetsenbord. Het kost ;e dqn ook bijwonder veel ;oeite o; dewe blog te typen. Het zijn de kleinste dingen die ik nu ineens heel anders ervaar. Zelfs de sleutel van het huis ziet er raar uit in mijn ogen en ik moet er aan wennen om alleen maar gele nummerborden te zien, ik bedoel maar.

En nu ga ik eerst maar eens mijn koffer uitpakken. Normaal gesproken doe ik dat gelijk na thuiskomst, maar hij ligt al twee dagen onaangeraakt in mijn kamer. Want zodra deze is uitgepakt, is het echt voorbij. De heimwee-sites raden me aan om actief te zijn en de omgeving te verkennen, dus dat ga ik daarna al hardlopend doen. Ik moet mijn gevoelens uiten, dat is bij dezen gedaan. Daarnaast wordt me aangeraden om gewoontes van ‘thuis’ aan te houden, ook dat ga ik zeker proberen. Ik heb het gevoel dat ik op de camping tot leven ben gekomen, en dat ik hier weer terug ga naar mijn saaie leventje. Waarom inderdaad niet vasthouden aan de gewoontes die ik in Frankrijk had? De gezelligheid, het sociale leven, de ‘you only live once-instelling’. Daar ben ik bij dezen ook mee begonnen; ik speel al tijden met het idee om een blog te beginnen. En nu is het een feit, hij staat er echt: mijn eerste blog op het wereldwijde web.

Advertenties

3 gedachtes over “Thuis

  1. Pingback: Jard de blogster | Jardloopster

  2. Pingback: Verandering | Jardloopster

  3. Pingback: Stroomversnelling | Jardloopster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s